บทที่ 333 หวังเทียนเสวี่ย

บทที่ 333 หวังเทียนเสวี่ย

“หยางรุ่ย…”

ถังลี่ลี่จ้องเขาอย่างเคียดแค้น

หวังเทียนเสวี่ยเพียงมองทั้งคู่ด้วยสีหน้าเฉยเมย แล้วลูบหลังลูกในอ้อมแขนเบา ๆ

น้ำเสียงเธอเรียบเฉยและสงบนิ่ง “ลูกง่วงแล้ว ฉันจะพาเขากลับไปนอน”

“เทียนเสวี่ย!”

“หยางรุ่ย…”

หยางรุ่ยกำลังจะตามไป แต่ถังลี่ลี่คว้าเขาไว้

เมื่อเห็นหวังเทียนเสวี่ยเดินไปไกลแล้ว หยางรุ่ยจึงสะบัดมือถังลี่ลี่ออกอย่างหงุดหงิด

“ตอนนี้เธอพอใจแล้วหรือยัง? ทำเรื่องให้กลายเป็นแบบนี้แล้วมันดีกับเธอตรงไหน?”