บทที่ 296 ทั้งน่าขำทั้งน่าเศร้า

บทที่ 296 ทั้งน่าขำทั้งน่าเศร้า

หลินชูเซี่ยเองก็เคยฝันว่าจะสอบเข้าโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งอันเฉิง แล้วได้เรียนมหาวิทยาลัยที่โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งอันเฉิง

ถึงขั้นใช้เรื่องนั้นเป็นเป้าหมายของตัวเอง

สุดท้ายหลินเจียอี๋เรียนไม่เก่งจนเรียนต่อไม่ไหว ก็เลยยุให้แม่ของเธอให้หลินชูเซี่ยลาออกด้วย

ส่วนแม่ของเธอก็ดูเหมือนไม่เคยคาดหวังอะไรกับเธอเลย ต่อให้คุณครูมาถึงบ้าน ชื่นชมผลการเรียนของเธอและเกลี้ยกล่อมจนปากเปียกปากแฉะ แม่ก็ไม่ยอมให้เธอกลับไปเรียน

หลินชูเซี่ยดึงสติกลับมา กำลังจะเดินออกไป จู่ ๆ ก็เห็นรายชื่อนักศึกษามหาวิทยาลัยที่โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งอันเฉิงผลิตออกมาหลังฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยติดอยู่บนกระดานประกาศข้าง ๆ