บทที่ 102 เด็กดีและผู้ชายดีก็เกิดจากคำชม

บทที่ 102 เด็กดีและผู้ชายดีก็เกิดจากคำชม

พี่สะใภ้เฝิงใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเธอ “พูดตั้งนาน ทำไมลูกถึงไม่เข้าใจสักที? ไป๋เลี่ยงกับไป๋เทียนเป็นเด็กในเมืองทั้งคู่ เขาจะชายตามองของของลูกก็ถือเป็นบุญของลูกแล้ว จะหวงอะไรนักหนา? คิดจริง ๆ หรือว่ามีของเล่นสองชิ้นแล้วจะกลายเป็นคนเมือง? จำไว้ ลูกมาจากชนบท มีสิทธิ์เล่นแค่ก้อนดินเท่านั้น”

“แม่เป็นแม่ของลูก แม่จะทำร้ายลูกได้ยังไง? ถ้าไม่ฟังแม่ ต่อไปก็ไม่ต้องเรียกแม่ว่าแม่แล้ว แม่จะส่งลูกกลับบ้านเกิด ให้ไปดูว่าแท้จริงแล้วลูกเหมาะจะเล่นอะไร”

พอเฝิงจิงจิงได้ยินว่าจะถูกส่งกลับบ้านเกิด ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที “แม่ หนูจะเชื่อฟังแม่ อย่าทิ้งหนูไป…”