บทที่ 103 ละอายใจ

บทที่ 103 ละอายใจ

พอได้ยินว่าจะไปพบหน่วยงานตำรวจ ชายคนนั้นก็ยิ่งร้อนรน

เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว คว้าแหวนหยกแล้วหันหลังจะวิ่งหนี

หลินชูเซี่ยจะปล่อยให้เขาหนีไปได้ยังไง เธอคว้าแขนชายคนนั้นไว้ทันที

“ร้อนตัวจนคิดจะหนีเลยหรือ ไป ไปสถานีตำรวจท้องที่ให้หน่วยงานตำรวจจัดการกัน”

เสียงของเธอไม่ดัง อีกทั้งบริเวณนี้ยังอยู่ห่างไกลผู้คน จึงไม่มีใครสนใจ แต่ชายคนนั้นกลับตกใจแทบแย่

เขาดิ้นรนคิดจะหนี แต่ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ผู้หญิงคนนี้ดูผอมบาง แรงกลับเยอะอย่างไม่น่าเชื่อ ถูกเธอรั้งไว้แบบนี้เขาจึงหนีไม่พ้น