กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 101 คนประหลาด
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง? ฉันรู้ว่าเด็กในเมืองเป็นแก้วเป็นแหวน ลูกสองคนของพี่ก็ฉลาดขนาดนั้น ไม่แน่ว่าโตไปจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เหมือนวิศวกรไป๋ ลูกฉันจิงจิงทำหัวเขาเจ็บไม่ได้หรอก เดี๋ยวจะกระทบกับการเรียนในอนาคต”
“ไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก ไม่ต้องเกรงใจจริง ๆ”
“พี่สะใภ้ซ่ง พวกคนเมืองนี่ดีจริง ๆ ถ้าเป็นที่ชนบทของเรา ไม่แน่คงเรียกให้อีกฝ่ายชดใช้สักสองหยวน ฉันรู้ว่าพี่สะใภ้ซ่งไม่ขาดเงินสองหยวนหรอก ผักพวกนี้เอาไปกินเถอะ ได้ยินว่าวิศวกรฉินกับภรรยาจะมากินข้าวเย็นที่บ้านพี่คืนนี้ ฉันเลยเอามาเพิ่มกับข้าวให้”
“ไม่ต้องหรอก เอากลับไปเถอะ…”