แถลงการณ์

แถลงการณ์

ฉงชางได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ แต่ตัวเธอกลับกำลังยืนอยู่กลางถนนใหญ่

ผู้คนรอบข้างเดินขวักไขว่ไปมา พูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรส ทว่าใบหน้าของทุกคนกลับถูกเงามัวคล้ายภาพโมเสกบดบังไว้ พวกเขาเดินผ่านตัวฉงชางไปเหมือนมองไม่เห็นเธอเลยสักนิด หากตั้งใจฟังบทสนทนาเหล่านั้น ก็จะพบว่าคำพูดวกวนสับสน ฟังไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

ความคิดของฉงชางค่อนข้างสับสน เธอมองสัญญาณไฟจราจรที่หยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า แล้วยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน

สถานที่แห่งนี้เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ป้ายเลขที่บ้านของร้านรวงริมถนนเธอจำได้ขึ้นใจทั้งหมด รวมไปถึงคราบน้ำมันบนป้ายร้านของกินเล่นสีแดงสลับเหลืองที่อยู่ข้าง ๆ

แต่เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงมายืนอยู่ตรงนี้ ในโลกที่มีเพียงเธอคนเดียวที่เป็นความจริง

คล้ายกับเข็มวินาทีถูกขยับเบา ๆ หนึ่งจังหวะ โลกก็กลับมาเป็นปกติ ตัวเลขบนสัญญาณไฟจราจรเริ่มเปลี่ยน สัญลักษณ์คนสีเขียวบนหน้าจอก้าวเดินอย่างรวดเร็ว

ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำก้าวเดินออกมาจากด้านหลังของฉงชาง สายลมที่พัดผ่านยามเขาเคลื่อนไหวเจือไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ฉงชางชะงักไป รู้สึกเหมือนโลกที่เคยเป็นสีเทาขาวพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาในพริบตา เธอมองแผ่นหลังของเขา แล้วเผลอคว้าตัวเขาไว้ตามสัญชาตญาณ

ชายคนนั้นเอี้ยวหน้ากลับมาด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่ยังดูหนุ่มแน่นนั้นแจ่มชัดอย่างยิ่ง แม้แต่ริ้วรอยทุกเส้นก็ยังเห็นเป็นเส้นสายชัดเจน