ประหัตประหาร

ประหัตประหาร

ภาพตรงหน้าหมุนคว้างอย่างรวดเร็ว ฉงชางรู้สึกเวียนหัววูบ สายตามองทิศทางไหนไม่ออกอีกต่อไป นิ้วมือของเธอเกร็งแน่นจนเริ่มซีดขาว สภาพไร้น้ำหนักและการกระแทก รวมถึงถุงลมนิรภัยกับสายเข็มขัดนิรภัยทำให้เธอแน่นหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก

เธอหลับตาแน่น กัดฟัน พยายามทนรับอุบัติเหตุครั้งนี้ให้ไหว พอรถหยุดนิ่งลงในที่สุด ศีรษะเธอก็กระแทกเข้ากับบางอย่าง ของเหลวอุ่น ๆ ไหลรินลงมาตามหน้าผาก สติสัมปชัญญะค่อย ๆ จมดิ่งสู่ความมืดมิดอันเลือนราง

ภายในห้องโดยสารไม่ได้พังยับเยินมากนัก แต่ตอนที่รถพลิกคว่ำลงมานั้น เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นจงใจหักพวงมาลัยให้ฝั่งซ้ายของรถรับแรงกระแทกด้านล่าง จนตอนนี้แขนซ้ายของเขาชาหนึบไปทั้งแถบ

หลังการกระแทกอย่างรุนแรงสงบลง ในสมองของเขาก็ขาวโพลนไปหมด

เขาเอนหัวพิงพนักเก้าอี้ เจ็บปวดจนต้องแยกเขี้ยวซีดปาก น้ำตาไหลพรากออกมาตามสัญชาตญาณ ได้แต่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ถี่ ๆ เพื่อบรรเทาความเจ็บ พอกลุ่มแสงขาวตรงหน้าจางหายไปและเริ่มได้สติ เขาก็รีบใช้แขนเสื้อเช็ดม่านหมอกที่บดบังสายตาออกอย่างแรง ก่อนจะฝืนทนความเจ็บปวดเสียดกระดูก ลองยกแขนซ้ายขึ้น

กล้ามเนื้อแขนซ้ายทั้งร้อนผ่าวและสั่นเทาไม่หยุด แค่ขยับนิดเดียวความเจ็บปวดก็แล่นปราดขึ้นมา เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นยกแขนได้แค่ครึ่งเดียวก็ต้องยอมแพ้ แล้วหันไปดูอาการของฉงชาง

“ฉงชาง? ฉงชาง!”

ฉงชางไม่ตอบสนอง