คนขับรถ

คนขับรถ

เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ฉงชางก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินออกจากบ้าน

เธอตั้งใจย่องออกไปเงียบ ๆ แม้แต่ตอนปิดประตูก็ระวังตัวสุดชีวิต ก่อนไปก็เช็กจนแน่ใจแล้วว่าในห้องของเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ จากนั้นจึงเดินตรงไปยังลานจอดรถ

เธอก้มหน้าคาดเข็มขัดนิรภัย พลางตอบข้อความเหอชวนโจวไปด้วย พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ก็พบว่าเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นกำลังยืนหน้าทะมึนอยู่หน้ารถ

สหายเหล่าเฮ่อเอามือไพล่หลัง ใช้สายตาเฉียบคมส่งรังสีตำหนิมาให้ ราวกับผู้บริหารระดับสูงที่แอบมาตรวจงานแล้วจับได้ว่ามีความผิดร้ายแรง สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง พอเห็นเธอสังเกตเห็นตัวเองในที่สุด เขาก็แสยะยิ้มเย็นแล้วยกมือขึ้นทำท่าปาดคอ

ฉงชาง “...” โผล่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นเดินมาข้างตัวรถ แล้วเคาะกระจก

ฉงชางลดกระจกลงรับลมหนาวยามเช้า แล้วชิงถามขึ้นก่อน “คุณมาได้ยังไงคะ”

“เธอยังมีหน้ามาถามฉันอีก! แอบทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ ลับหลังฉัน กลัวฉันจะจับได้ใช่ไหมล่ะ” เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นแทบจะเต้นผาง ยิ้มเยาะจนหน้าบิดเบี้ยว “ไม่มีใบขับขี่แล้วยังกล้าขับรถออกถนนอีกเหรอ เธอชักจะห้าวเกินไปแล้วนะ รู้ไหมว่าประเทศเราเกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนปีละกี่ครั้ง รู้ไหมว่าแต่ละปีมีคนตายเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์เกินหนึ่งแสนคน วงการนี้ไม่ต้องการให้เธอมาช่วยเพิ่มสถิติหรอกนะ!”

ฉงชางโดนเขาเทศน์จนเหวอไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงอ่อย “ฉันใช้ระบบขับขี่อัตโนมัตินี่นา”