แฟน

แฟน

ฉงชางจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเดินออกจากโรงพยาบาลมาได้ยังไง พอได้สติกลับมา ก็เห็นเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นกำลังทำหน้าเป็นห่วงเดินไปเดินมาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

“คิดอะไรอยู่เนี่ย” เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นดีดนิ้วข้างหูเธอ “ตั้งแต่กลับมาก็ดูไม่เป็นผู้เป็นคนเลย ทำไมล่ะ ให้ฉันไปตามนักพรตมาช่วยเรียกขวัญให้ไหม”

ฉงชางขยับปาก แล้วท่องค่านิยมหลักออกมาทีละคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง “มั่งคั่ง ประชาธิปไตย อารยธรรม...”

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นแทบตาพร่าเพราะแสงแห่งสังคมนิยมที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ เลยยอมจำนน “พอแล้ว ๆ อาจารย์ฉงชาง ฉันยอมอุทิศตัวเพื่องานวิจัยให้เธอแล้ว ท่อนหลังฉันก็รู้ ไม่ต้องท่องต่อแล้ว”

เขาหย่อนตัวลงนั่งข้างฉงชาง แล้วถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “วันนี้ออกไปเจอใครมาล่ะ”

ตอนที่เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นตื่นขึ้นมา ฉงชางก็ไม่อยู่ห้องแล้ว โทรหาก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ กว่าจะโผล่หน้ามาได้ ก็ดันทำท่าทางเหม่อลอยเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมเวลาที่เขาไม่อยู่ด้วย ฉงชางถึงชอบทำตัวเองให้อยู่ในสภาพย่ำแย่ขนาดนี้ตลอด