กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
วิเคราะห์
เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นขับรถพาฉงชางออกมาจากบ้านของเถียนเหวินเหมี่ยน ระหว่างทางรถติดอยู่กลางใจเมืองพักหนึ่ง พอพ้นจากช่วงที่รถติดมาได้ ทั้งสองคนก็เริ่มรู้สึกหิว
ฉงชางเลือกร้านซวนล่าเฝินแถวนั้นร้านหนึ่ง แล้วพาเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นเข้าไปสัมผัสความสุขในราคาชามละหกหยวน
เธอยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงินสีขาว แล้วสั่งยาวเหยียดราวกับมาหาเรื่อง “ไม่ใส่น้ำส้มสายชู ไม่เผ็ด ไม่ใส่ต้นหอม ไม่ใส่ผักชี กระเทียมน้อย ขอบคุณค่ะ”
เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก “ไม่เปรี้ยวไม่เผ็ด แล้วคุณจะกินซวนล่าเฝินทำไมเนี่ย”
ฉงชางถอนหายใจ “ช่วยไม่ได้ ฉันชอบกินแบบนี้นี่นา”
เขาเลยไม่เข้าใจว่าชอบกินแบบนี้มันคือแบบไหนกันแน่ เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นถามอย่างมึนงง “แล้วแบบนี้คุณสั่งมากินแก้เหงาเหรอ”
ฉงชางรับป้ายคิวจากพนักงานสาวตรงเคาน์เตอร์แล้วหันกลับมาพูด “ก็ไม่นะ กินข้าวกับคุณไม่ได้เหงาขนาดนั้น”
เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นชะงักไปนิด พอรู้สึกตัว ในหัวก็เริ่มกรีดร้องโวยวายไม่หยุด
ยัยตัวแสบฉงชางนี่กำลังเต๊าะเขาอยู่ใช่ไหม ใช่แน่ ๆ!