บ้านไม้

บ้านไม้

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบกุญแจแล้วออกจากห้องไปกับฉงชางทันที

รถยนต์สีเงินเปิดไฟหน้าส่องฝ่าความมืดอันเงียบสงัด แล่นฉิวไปตามถนนใหญ่

ในตัวเมืองช่วงใกล้เที่ยงคืน ตึกสูงระฟ้ายังคงส่องแสงไฟระยิบระยับ แสงสีตระการตาเชื่อมต่อกันเป็นภาพความเจริญรุ่งเรือง ขับเน้นดวงดาราบนท้องฟ้าให้ดูริบหรี่

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นละมือข้างหนึ่งมาปรับมุมกระจกมองหลัง เหลือบสายตาคอยสังเกตอาการของฉงชางอย่างระมัดระวัง

ตอนแรกฉงชางดูใจลอยเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ จากนั้นอาการเหม่อก็ค่อย ๆ กลายเป็นง่วงงุน ไม่นานเธอก็เอนหลังพิงเบาะแล้วกรนเบา ๆ ไปเลย

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นจะขำก็ขำไม่ออก จะโกรธก็ไม่ลง เลยผ่อนคันเร่งลง ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ข้ามไปอีกฝั่งเมืองและพาฉงชางมาส่งถึงที่พักเดิมของเธอ

ทันทีที่เขาจอดรถ ยังไม่ทันได้ปลุก ฉงชางก็ลืมตาขึ้นมาแล้ว เธอยกมือขึ้นแตะหน้าผาก แววตากลับมาแจ่มใสอย่างรวดเร็ว ก่อนจะผลักประตูลงจากรถไป

ที่นี่ฉงชางไม่ได้กลับมานานแล้ว หลังลาออก เธอก็มักจะวนเวียนอยู่แถวตัวเมือง มีแค่บางครั้งที่แวะกลับมาเอาของที่จำเป็นต้องใช้

ตอนย้ายบ้านคราวก่อน เธอเอาผ้าไม่กี่ผืนมาคลุมเฟอร์นิเจอร์ไว้ ส่วนของอื่น ๆ แทบไม่ได้แตะต้องเลย พอผลักประตูห้องเก่า ๆ เข้าไป กลิ่นอับชื้นปนฝุ่นจึงลอยคลุ้งออกมาในอากาศทันที