หยิ่งผยอง

หยิ่งผยอง

“จูเยี่ยนเหอติดยามาหลายปีแล้วครับ”

ตำรวจที่เดินนำหน้าหันกลับมามองแวบหนึ่ง พอเห็นว่าฉงชางกับเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นเดินตามทัน ถึงได้พูดอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงเนิบ ๆ “เมื่อก่อนเขาเคยเป็นนักข่าว บังเอิญไปข้องเกี่ยวกับยาเสพติดเข้าตอนลงพื้นที่ทำข่าวสืบสวน ตามที่เขาอ้างคือเครียดจากงานมาก บวกกับอยากรู้อยากเห็น เลยลองเสพไปทีหนึ่ง เฮอะ ๆ ยาเสพติดพวกนี้ ลองเสพไปทีเดียวก็ไม่มีคำว่าแค่ลองอีกต่อไป สุดท้ายเขาก็ติดยาตามคาด”

ตำรวจหนุ่มทำสีหน้าจนใจแกมเยาะเย้ย หน้าที่การงานที่พวกเขาต้องเอาชีวิตเข้าแลก กลับกลายเป็นแค่การ ‘หาความสำราญ’ ในสายตาคนไม่รู้ประสีประสา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้ยินข้ออ้างแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่พอได้ยินทีไรก็ยังรู้สึกว่ามันไร้สาระสิ้นดี

“จูเยี่ยนเหอไม่ได้รู้จักตลาดค้ายาเสพติดลึกซึ้งอะไร โดนพวกเราจับมาแล้วหลายครั้ง ทั้งเกลี้ยกล่อม ตักเตือน หรือส่งไปบำบัดในชุมชนก็ลองมาหมดแล้ว แต่ยาเสพติดน่ะนะ พอติดแล้ว จะให้เลิกมันแทบเป็นไปไม่ได้เลย โดยเฉพาะพวกยาไอซ์กับยาเสพติดชนิดใหม่ โดนเข้าไปก็จบกัน จูเยี่ยนเหอเสพมาหลายปี จริง ๆ ก็เข้าใจเรื่องนี้ดี แต่เขาก็ยังทนไม่ไหว ถึงกับอาศัยเส้นสายจนหายาพวกนี้มาได้จริง ๆ ส่งตัวเองลงทางตันแบบกู่ไม่กลับ พวกเราห้ามยังไงก็ไม่อยู่เลยครับ” ตำรวจเอานิ้วเคาะหน้าผากตัวเองพลางพูดด้วยความเจ็บใจระคนผิดหวัง “คนที่เสพยาหนัก ๆ น่ะ ตรงนี้ไม่ปกติกันทั้งนั้นแหละครับ! ส่งเขาไปติดคุกได้ ถือว่าช่วยชีวิตเขาไว้แท้ ๆ”