กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
อัปเดต
ตอนที่ฉงชางกับคนอื่น ๆ รีบมาถึงโรงพยาบาล หานเสี้ยวกำลังถูกยื้อชีวิตอยู่ในห้องผ่าตัด
เถียนรุ่ยนั่งทรุดอยู่หน้าประตูอย่างหมดเรี่ยวแรง สองขาสั่นไม่หยุด สองมือเช็ดเหงื่อกับกางเกงอย่างกระวนกระวาย ปากยังพึมพำกับตัวเอง พอได้ยินเสียงฝีเท้าที่จังหวะไม่สม่ำเสมอดังใกล้เข้ามา เธอก็เงยหน้าขึ้น พอมองชัดว่าเป็นพวกเขาหลายคน ดวงตาที่ว่างเปล่าก็เบิกกว้าง แล้วโซเซพุ่งเข้าหาทุกคน
“ทำไม! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ แม่ฉันเป็นอะไรไป!”
เถียนรุ่ยเซไปกลางทาง ทรุดคุกเข่าลงกับพื้น ไม่มีแรงลุกขึ้น
ฉงชางก้มตัวลงไปพยุงเธอ เธอโบกแขนไปมา ราวกับคว้าขอนไม้ช่วยชีวิตได้ แล้วกำเธอไว้แน่น โดยไม่มองเลยว่าคนตรงหน้าเป็นใคร
“ถ้าฉันไม่ไปหาพวกคุณให้สืบก็ดีแล้ว ใครจะคืนแม่ให้ฉันได้ ต้องเป็นพวกคุณที่เข้าใจผิดแน่ ๆ เป็นไปไม่ได้หรอก...”
เถียนรุ่ยหอบหายใจหลายเฮือก พร่ำบอกพวกเขาทั้งเสียงร้องไห้แหลมเล็ก น้ำตาไหลพรากลงมาราวเขื่อนแตก จนเปรอะเต็มใบหน้า
“อ๊า... ทำไม เป็นความผิดของฉันเองทั้งหมด แม่ผิดหวังในตัวฉันมากเกินไปถึงได้ฆ่าตัวตายใช่ไหม ฉันทำแบบนี้ได้ยังไง...”
เสียงคำรามแหบพร่าทุ้มต่ำบีบออกมาจากลำคอของเธออย่างยากลำบาก