ใจเย็น

ใจเย็น

หลิวเฉินคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาเลยสักนิด พูดจาสลับดำเป็นขาว ทำตัวหน้าไหว้หลังหลอก ยิ่งดูจากพฤติกรรมก่อกวนหาเรื่องโรงพยาบาลแล้ว ก็เห็นชัดว่าเป็นพวกทำได้ทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง

ก่อนหน้านี้ตอนที่เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นกับฉงชางไปคุยกับเขา ยังเกือบจะหลงกลเข้าให้ พอได้ยินว่าหมอนี่จะโผล่มาสร้างคลื่นลมอีก ตอนนี้เลยคันไม้คันมืออยากซัดคนขึ้นมาทันที

เขาหันไปสั่งซ่งซูด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “พวกนายช่วยจับตาดูทิศทางลมในเน็ตไปก่อน พยายามลบเนื้อหาที่กุเรื่องขึ้นมาให้ได้มากที่สุด ถ้าสิ่งที่หลิวเฉินพูดมีเรื่องไม่จริงเยอะ ก็แจ้งตำรวจไซเบอร์จัดการได้เลย”

ซ่งซูนึกถึงว่าจะต้องทำโอทีอีกแล้วก็ถอนหายใจออกมา ร้องเรียกเสียงอ้อนว่า “งั้นก็ได้ครับ บอสผมรอนะ รีบกลับมาล่ะ!”

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นวางสาย เดินไปที่ช่องจอดรถของตัวเอง เตรียมจะรีบบึ่งไปคุมสถานการณ์ที่สำนักงานใหญ่ซานเหยาทันที แต่ตอนที่กำลังจะดึงประตูปิดนั้น ในหัวก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา จนรู้สึกว่าทำแบบนี้อาจไม่เข้าท่า

หลิวเฉินพานักข่าวหนีไปแล้ว ต่อให้เขารีบไปก็คงไม่มีประโยชน์ ซานเหยาไม่ได้มีอำนาจบังคับใช้กฎหมายข้ามเขตเสียหน่อย พวกเขาจะไปปิดปากหลิวเฉินได้ยังไง