อุบัติเหตุ

อุบัติเหตุ

ฉงชางคิดไม่ถึงเลยว่าประโยคแรกที่หลิ่วเฉินเปิดปากพูดจะเป็นประโยคนี้ และปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือ ไม่ว่าเธอจะวิเคราะห์ยังไง สีหน้าของหลิ่วเฉินตอนพูดประโยคนี้ก็ไม่เหมือนการระบายความแค้นธรรมดา แต่เป็นการคิดเช่นนั้นจริง ๆ อย่างจริงใจ

กลัวว่าพวกเขาจะไม่เชื่อ หลิ่วเฉินยังพูดซ้ำอีกรอบ “มันเป็นไอ้โรคจิตจริง ๆ นะ!”

เขาพูดจบก็หลุบคิ้วตาลง พ่นควันขาวออกมาจากริมฝีปาก

“ก็เพราะมัน เมียเก่าผมเลยหย่ากับผม ลูกก็ต้องทำแท้งทิ้ง ผมติดคุกไปปีกว่า ออกมาแล้วจะหางานยังหายาก ได้แต่ตามคนบ้านเดียวกันไป ทำตัวต่ำต้อยเหมือนหลานเพื่อหาข้าวกินไปวัน ๆ อายุปูนนี้แล้ว ยังไม่มีงานมั่นคงสักงาน พูดออกไปก็ไม่มีหน้าไปเจอใคร” เสียงของหลิ่วเฉินทุ้มต่ำ ท่าทางตอนพูดดูแก่กว่าอายุจริงไปสิบกว่าปี “พวกคุณว่าสิ คนเราใช้ชีวิตอยู่ชาติหนึ่งมันยากแค่ไหน ไม่ว่าครึ่งชีวิตแรกจะพยายามแค่ไหน เดินผิดทางครั้งเดียว ครึ่งชีวิตหลังก็จบเห่ ยิ่งทางนั้นไม่ใช่ทางที่ตัวเองเดินผิดด้วยซ้ำ ผมไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้กันนักหนา”

ฉงชางครุ่นคิด ล้วงมือเข้ากระเป๋า แล้วกวาดสายตาสำรวจไปรอบตัวหลิ่วเฉินอย่างใช้ความคิด

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นพูด “เขาถูกคุณชนตายแล้ว คุณยังมาว่าเขาโรคจิตอีก แบบนี้มันไม่ค่อยดีมั้งครับ ถ้าเทียบกันแล้ว เขาถึงขั้นเสียชีวิตเลยนะ”

“อะไรคือผมชนเขาตาย” ขี้เถ้าบุหรี่ในมือหลิ่วเฉินร่วงลงมาโปรยใส่กางเกง แต่เขาไม่รู้ตัวเลย เอาแต่เชิดคอแข็งพูดว่า “มันพุ่งเข้ามาชนเองต่างหาก มันจงใจให้ชนต่างหาก!”

ฉงชางขยับเข้าไปใกล้อีกนิดอย่างสนใจ “โอ้?”