ฟางฉี่

ฟางฉี่

ฉงชางนั่งรออยู่ในรถตั้งครึ่งชั่วโมง เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นถึงได้เดินหน้ามุ่ยกลับมา

เขาเปิดประตูรถแล้วได้กลิ่นยาอมจินส่างจื่อลอยมาแตะจมูก มุมปากถึงกับกระตุกพลางพูดขึ้นมาว่า “ยาอมนี่ชวนให้คิดถึงความหลังชะมัด”

ฉงชางมีน้ำใจจะแบ่งให้เขาด้วย แต่เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นรีบปฏิเสธ “ช่างเถอะ เธอเก็บไว้กินเองคนเดียวเถอะ”

ฉงชางหันหน้าไปทางเขาแล้วเป่าลมเบา ๆ จากระยะไกล เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นเลยรู้สึกว่ากลิ่นในรถมันตลบอบอวลหนักกว่าเดิมอย่างบอกไม่ถูก

“เธอคิดว่าตัวเองเป็นสเปรย์ปรับอากาศหรือไง”

ฉงชางบอก “กลิ่นบุหรี่บนตัวคุณมันแรงเกิน ลอยมาทางนี้หมดแล้ว”

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นก้มหน้าจัดแขนเสื้อที่โดนดึงจนยับยู่ยี่พลางบ่นว่า “คุณผู้หญิงฉงชาง คราวหน้าก่อนจะทิ้งระเบิด ช่วยคิดถึงเพื่อนร่วมทีมหน่อยได้ไหม หลิ่วเฉินเล่นดึงฉันไว้ไม่ยอมปล่อยจะอธิบายให้ได้ มัวแต่ร้องห่มร้องไห้เล่าชีวิตอันน่าเวทนาของตัวเอง เธอนี่นะเปลี่ยนสีหน้าไวกว่าใคร แถมเผ่นแน่บก่อนเพื่อนเลย มันเกินไปแล้วนะ”

ฉงชางทำท่าบอกว่าเธอน้อมรับคำติชมด้วยความเต็มใจ คราวหน้าจะปรับปรุงตัวอย่างแน่นอน

แต่คำว่าคราวหน้าน่ะ เป็นคำลอย ๆ ใครจะไปรับประกันได้กันล่ะ