หลิ่วเฉิน

หลิ่วเฉิน

ทั้งสองมองเงายาวของพยาบาลที่ไหวโยกห่างออกไปเรื่อย ๆ ในทางเดินสลัว แล้วจึงเดินออกจากห้องเก็บของตามไป

แสงแดดส่องเข้ามาไม่ถึงทางเดินที่ยาวแคบ ต่อให้มีพนักงานทำความสะอาดคอยเก็บกวาดทุกวัน ในอากาศก็ยังมีกลิ่นอับชื้นขึ้นราอยู่ดี

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นไม่ชอบโรงพยาบาลมาตั้งแต่เด็ก เขาสูดจมูกอย่างไม่สบายตัว ชะลอฝีเท้าลง แล้วพลิกสมุดในมือ

เมื่อครู่เขาไม่ได้จดอะไรสำคัญไว้ แต่จากคำบอกเล่าไม่กี่ประโยคสุดท้ายของพยาบาล ก่อนตายเถียนจ้าวหวาอาจจะไม่ได้ “บริสุทธิ์” ขนาดนั้นจริง ๆ อย่างน้อยในการผ่าตัดของหลานชายหลิ่วเฉินครั้งนั้น เขาอาจเคยเกิดเหตุไม่คาดฝันเล็ก ๆ บางอย่างขึ้นจริง

เหตุไม่คาดฝันนั้น สุดท้ายถูกแก้ไขได้ทันท่วงทีด้วยฝีมืออันเชี่ยวชาญของเขา ควบคุมไว้ได้ และน่าจะถือเป็นความเสี่ยงปกติในขอบเขตทางการแพทย์ ทว่าหลังจากหลิ่วเฉินรู้เข้า ความผิดพลาดเล็ก ๆ ครั้งนี้ของเขากลับถูกขยายใหญ่ ถูกเอาผิด และถูกตำหนิอย่างรุนแรงเกินเหตุ