เถียนรุ่ย

เถียนรุ่ย

ฉงชางมองปลายมีดที่ชี้ตรงมาทางตัวเอง คมมีดสีเงินสะท้อนแสงแดดจนแสบตา เธอรู้ดีว่าในเวลานี้มีแต่ต้องช่วยตัวเองเท่านั้น ไม่มีใครพึ่งพาได้เลย จึงได้แต่กัดฟันข่มความเจ็บปวดแสบร้อนที่ลำคอ กลั้นหายใจคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของคนร้ายเพื่อหาจังหวะสวนกลับ

หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงเพราะขาดออกซิเจน แต่สมองยังคงแจ่มชัด พออีกฝ่ายวิ่งเข้ามาถึงระยะห่างประมาณหนึ่งเมตร เธอก็กะจังหวะและมุมอย่างแม่นยำ แล้วเตะสกัดออกไปเต็มแรง

แม้ไอ้ขี้ยาคนนี้จะมีแรงเยอะ แต่สติเลอะเลือนไปหมดแล้ว ทั้งยังควบคุมร่างกายได้ไม่คล่อง จึงล้มคว่ำคะมำหงายไปเต็มเปา ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาเชื่องช้ามากจริง ๆ ไม่รู้ว่าเป็นผลพวงมาจากการเสพยาติดต่อกันเป็นเวลานาน หรือเพราะเสพยาเกินขนาดในครั้งนี้กันแน่ แม้แต่ตอนที่หน้ากระแทกพื้นยังไม่ยกมือขึ้นมากัน เอาแต่กำอาวุธในมือไว้แน่น

ผู้คนที่ผ่านไปมาเห็นเขาล้มลงกับพื้นก็ทำท่าจะปรี่เข้ามาช่วยจับตัว ทว่าชายคนนั้นกลับลุกขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว แล้วควงมีดสั้นไปมาอย่างบ้าคลั่ง ปากก็ส่งเสียงแหกปากตะโกนคำพูดเป็นท่อน ๆ ฟังไม่ได้ศัพท์ จนไทยมุงพากันผวาถอยกรูดไปอีกรอบ

แต่ในคำสองคำสุดท้ายที่เขาแผดเสียงออกมา ฉงชางฟังออกชัดเจนว่านั่นคือชื่อของเธอ

ถ้าอย่างนั้นคราวนี้ก็คงไม่ใช่... คราวเคราะห์ที่โดนลูกหลงจริง ๆ แล้วสิ