ความรู้สึก

ความรู้สึก

วันรุ่งขึ้น ลำคอของฉงชางไม่ดีขึ้นเลย กลับยิ่งหนักหนากว่าเดิม เธอกลืนลำบากและเจ็บแปลบอย่างรุนแรง หมอบอกว่าเป็นอาการปกติ เพราะเมื่อวานเธอไออย่างหนักแถมยังมีกรดไหลย้อน ถือว่าบอบช้ำทั้งข้างในข้างนอก ทนสักสองวันก็หายแล้ว

เดิมทีซ่งซูกะว่าจะแวะมาเยี่ยม แต่พอได้ยินว่าอาการของฉงชางแย่ลง ก็เผ่นแนบเร็วอย่างกับไฟลนก้น กลัวว่าเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นจะพาลเอาโทสะมาลงที่ตัวเอง

ผู้ชายที่ชอบยืมเรื่องขยายความคนนี้ ไม่เคยมีคำว่าใจดีอยู่แล้ว

เพราะร่างกายไม่สบาย อารมณ์ของฉงชางเลยหดหู่ตามไปด้วย เธอไปแก้แค้นสังคมไม่ได้ ก็เลยถือโอกาสแก้แค้นเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นแทน ในห้องพักผู้ป่วยจึงมีเสียงสังเคราะห์แบบเครื่องจักรดัง “กิ๊ก ๆๆ” “ฮิ ๆๆ” ไม่หยุด กวนจนคนทำงานทำการไม่ได้เลย

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นฟังแล้วคันไม้คันมืออยากจะซัดคนจริง ๆ

ในโลกนี้จะมีผู้หญิงที่กินบนเรือนขี้รดบนหลังคาแบบนี้ได้ยังไง เขาต้องอยู่โยงที่โรงพยาบาลนี่เพื่อใครกัน ยัยนี่ไม่รู้ตัวบ้างเลยหรือไง

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นรู้ตัวว่ามีเรื่องกับจอมเผด็จการตรงหน้าไม่ไหว เลยยอมล่าถอยออกไปลี้ภัยข้างนอกเอง

ตอนที่เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นเดินออกจากอาคารผู้ป่วยใน ก็เห็นร่างที่คุ้นตานั่งขัดสมาธิอยู่บนขั้นบันไดข้างหน้า พอได้ยินเสียง เด็กสาวก็หันขวับกลับมามองตามความเคยชิน

ท่าทางนี้เธอคงทำซ้ำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน พอเพ่งมองชัด ๆ ว่าเป็นเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋น สีหน้าถึงได้ค้างไปสองวินาที ก่อนจะมีสีหน้าดีใจขึ้นมา