กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เหมือนกัน
หลังจากฉงชางพูดจบ ในห้องสอบปากคำก็แทบจะตกอยู่ในความเงียบกริบราวป่าช้า
เนิ่นนานทีเดียว แววตาของติงซีหัววูบไหวไปมา เขาพูดขึ้นมาโดยไม่รู้ว่ากำลังยืนกรานหรือพยายามหลบเลี่ยงความจริงกันแน่ “เป็นไปไม่ได้”
ฉงชางยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ยอมรับนะว่าโดยธรรมชาติแล้วมนุษย์เรามักจะกีดกันคนนอก ต่อให้ไม่ได้ตั้งใจ แต่สำหรับกลุ่มคนไอคิวสูงหลายคน พวกเขาก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจนอยู่ดีว่าตัวเองเข้ากับคนธรรมดาไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นตรรกะทางความคิด วิธีการพูดจา หรือการชั่งน้ำหนักระหว่างเหตุผลกับอารมณ์ ล้วนมีความคลาดเคลื่อนจากคนทั่วไปทั้งนั้น คนที่โชคดีก็จะได้รับการโอบอุ้มยอมรับ จนปรับตัวให้คุ้นชินได้ ส่วนคนที่ไม่โชคดี ก็จะโดนความเป็นจริงฟาดเข้าใส่อย่างจังจนเคว้งคว้างอยู่นอกโลกของคนอื่น น่าเสียดายที่นายเป็นประเภทหลัง และมนุษย์เราก็มักจะมองหาคนประเภทเดียวกันเสมอ”
ฉงชางยกมือชี้ไปที่เขา นิ้วที่ดูโดดเด่นสะดุดตานั้นดึงดูดความสนใจทั้งหมดของเขาให้มารวมอยู่ที่จุดตึงเครียดเพียงจุดเดียว ราวกับชนวนระเบิดที่กำลังจะถูกจุดประกายไฟ
ฉงชางพูดว่า “หลังจากนายถูกเสิ่นซุ่ยทำร้าย นายก็พยายามตามหาคนที่เหมือนตัวเองเป็นคนที่สองบนโลกใบนี้ใช่ไหมล่ะ แต่นายแน่ใจเหรอว่าคนที่นายเจอเป็นพวกเดียวกัน ไม่ใช่นักล่า?”
ม่านตาของติงซีหัวสั่นไหว ครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ใต้เปลือกตา สายตาคมกริบดั่งกระบี่ตวัดช้อนขึ้นไปจ้องเขม็งที่เธอ “เหมือนกันตรงไหน”