กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เคลียร์ด่านดันเจี้ยน
ในที่สุดต่งหรูเหยาก็ทำความปรารถนาอันยาวนานของตัวเองได้สำเร็จ ไหล่ทั้งสองข้างทิ้งตกลงอย่างผ่อนคลาย ร่างจมลึกลงไปในฟูกเตียงพลางเหม่อลอยอย่างเคว้งคว้าง
เธอปล่อยวางได้แล้ว ฝันร้ายและความเคียดแค้นที่คอยทรมานเธอจางหายไป ทว่าแรงฮึดที่คอยค้ำจุนให้เธอดิ้นรนมีชีวิตอยู่เพื่อสู้กับโรคร้ายก็พลอยมลายหายไปด้วยเช่นกัน
เธอไม่ได้สับสนว่าชีวิตที่เหลือจะต้องทำอะไรต่อไป เพราะเธอไม่เคยคิดถึงอนาคตของตัวเองเลยสักนิด
ไม่นานนัก น้ำตาก็เปียกชุ่มปลอกหมอน เธอเหมือนลืมกะพริบตา ได้แต่มองเหม่อไปในความว่างเปล่าราวกับคนใกล้ตาย มีเพียงเสียงลมหายใจที่ขาดช่วงผิดจังหวะเท่านั้นที่บ่งบอกว่าจิตใจของเธอในตอนนี้ไม่ได้สงบลงเลย
หงจวิ้นดึงกระดาษทิชชู่ออกมาส่งให้เธอใบหนึ่ง แล้วขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนจะเอ่ยถามข้าง ๆ ด้วยความกังวล “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”
ต่งหรูเหยาเหม่อไปนานกว่าจะได้สติ เธอยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า “พี่หง ขอบคุณพี่มากนะ”
หงจวิ้นถาม “ขอบคุณฉันเรื่องอะไรกันล่ะ”
ต่งหรูเหยาตอบ “ถ้าไม่ได้เจอพี่ ฉันคิดว่าตัวเองคงเป็นบ้าไปแล้ว”
พอหงจวิ้นได้ยินคำนี้ ความปวดร้าวขมขื่นในใจก็พลันเอ่อล้นออกมา