ยุยง

ยุยง

ฉงชางนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ยกขาขึ้นไขว่ห้าง พลางเรียบเรียงคำพูดอยู่ในใจ

ติงซีหัวมองเธอด้วยสีหน้าตั้งตารอ

ในที่สุดฉงชางก็คิดออก เธอจึงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ว่า

“ฟ่านหวาย... จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรให้พูดถึงมาก นายเองก็น่าจะคุ้นเคยดี พ่อของนายเคยให้การเท็จใส่ร้ายเขาเพราะเหตุผลบางอย่าง นับเป็นตัวช่วยสำคัญที่ทำให้เขาต้องติดคุก พอฟ่านหวายพ้นโทษออกมา นายก็ดันช่วยฆ่าพ่อตัวเองซึ่งเป็นพยานบุคคลคนสุดท้าย เป็นการปิดตายประตูบานสุดท้ายในการลบล้างมลทินให้ฟ่านหวายไปเลย”

“ผมไม่รู้เรื่อง เขา...” ติงซีหัวขยับลูกกระเดือกขึ้นลง กว่าจะเค้นคำพูดที่เหลือออกมาได้ “พ่อผม เขาตายไปแล้ว ผมไม่รู้ว่าตอนนั้นเขาทำอะไรไว้ ตอนนั้นผมยังเด็กอยู่เลย ที่ผมพลั้งมือฆ่าเขา มันก็แค่อุบัติเหตุ”

ฉงชางพูดว่า “อย่างนั้นเหรอ ฉันแค่รู้สึกว่าโชคชะตามันช่างบังเอิญจนน่าปรบมือให้จริง ๆ”

ติงซีหัวเบ้ปากแล้วพูดว่า “คุณกำลังเยาะเย้ยหรือแดกดันผมกันแน่ ไหนว่าจะเล่าเรื่องลูกศิษย์ของคุณไม่ใช่เหรอ”

ฉงชางยกมือขึ้นเป็นสัญญาณบอกให้เขาใจเย็น ๆ