สะเทือนใจ

สะเทือนใจ

เสิ่นซุ่ยถูกดึงย้อนกลับไปในเหตุการณ์เมื่อสิบกว่าปีก่อนอีกครั้ง ทุกภาพทุกฉากยังคงแจ่มชัด

เธอไม่รู้เลยว่าทำไมตอนนั้นตัวเองถึงได้มีอารมณ์รุนแรงขนาดนั้น ไม่ว่าจะความเกลียด ความโกรธ หรือความน้อยใจ ทุกอย่างล้วนถาโถมจนแทบทนไม่ไหว แม้จะผ่านมานานขนาดนี้ เธอก็ยังจำความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกที่อัดแน่นอยู่ในอกได้ดี

ภายในใจของเธอเอาแต่กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่ทุกวัน แต่ติงเถากลับไม่สนใจ และเพื่อจะเลี่ยงการทะเลาะกับเธอ เขาจึงเลือกที่จะตีตัวออกห่าง ความโกรธที่ถูกมองข้ามและระบายออกไปไม่ได้นั้นพอกพูนขึ้นเรื่อย ๆ จนปะทุถึงขีดสุด ในที่สุดก็บิดเบี้ยวจนทำให้เธอขาดสติและพ่นคำพูดร้ายกาจเหลือทนออกมาจากปาก

ทั้งที่เธอก็รู้ดีว่าการทำแบบนั้นมันผิด คงมีแต่คำว่าราวผีชักนำเทพดลใจเท่านั้นที่จะอธิบายได้ คนเราพอวู่วามขึ้นมา ก็มักจะเตลิดไปในทางที่กู่ไม่กลับ โดยไม่สนใจผลลัพธ์ที่จะตามมาเลยแม้แต่น้อย

เธออดคิดไม่ได้ว่า ถ้าตอนนั้นติงเถายอมพูดปลอบเธอดี ๆ สักสองสามคำ ให้เกียรติเธอมากพอ และยอมให้เธอได้ระบายความคับแค้นใจออกมา บางทีเรื่องทุกอย่างก็อาจจะไม่เกิดขึ้น

แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้นเลย ความเสียดายและความผิดพลาดทั้งหมดได้นำพามาสู่ผลลัพธ์ในวันนี้ ราวกับทุกอย่างเป็นเวรกรรมที่ถูกกำหนดไว้แต่แรกแล้ว