เยือกเย็น

เยือกเย็น

ภายในห้องฉาย ทุกคนต่างรู้สึกขนลุกซู่ไปกับคำบอกเล่าของฉงชาง

จิตแพทย์หลายคนหันมาให้ความสนใจกับติงซีหัวกันหมด อยากจะวิเคราะห์เจาะลึกคนที่มีแนวโน้มสูงว่าจะเป็นพวกบุคลิกภาพต่อต้านสังคม แถมยังไร้ความรู้สึกและไร้ความรับผิดชอบมาแต่กำเนิดคนนี้ แต่น่าเสียดายที่กล้องจับภาพเขาไม่มากนัก อีกทั้งฉงชางยังเลี่ยงการสอบปากคำ เขาจึงแทบไม่ได้พูดอะไรเลยสักสองสามคำ

เซี่ยฉีเมิ่งลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ถามขึ้นมาว่า “ทำไมเธอถึงปักใจเชื่อขนาดนั้นว่าติงซีหัวไม่ได้บริสุทธิ์ล่ะครับ”

พอได้ยินแบบนั้น เจ้าหน้าที่เทคนิคหลายคนก็พากันเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัยเหมือนกัน พวกเขามองว่าติงซีหัวแสดงออกได้แนบเนียนไร้ที่ติมาตลอด ทั้งว่าง่าย รู้ความ ขี้อาย และดูกระวนกระวายอยู่นิดหน่อย ถ้าทั้งหมดนี้เป็นแค่การแสดง ละครฉากนี้เขาก็เล่นได้ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว

ฉงชางบอกว่าสายตาของติงซีหัวมีพิรุธ แต่พวกเขากลับดูไม่ออกเลยสักนิด

“สัญชาตญาณมั้งคะ” เหอชวนโจวพูด “หรือไม่ก็ประสบการณ์”