ชี้นำ

ชี้นำ

ภายในห้องสอบสวน

หงจวิ้นยันตัวขึ้น หยิบซาลาเปาบนโต๊ะ แกะถุงพลาสติกออก แล้วกัดกินคำโต

เขากัดกินอย่างเอาเป็นเอาตายทุกคำ จนแก้มสองข้างป่องแน่นไปด้วยอาหาร เคี้ยวอย่างตั้งอกตั้งใจทีละคำ ราวกับจะบดขยี้ความขมขื่นตลอดหลายปีที่ผ่านมาให้แหลกไปพร้อมกัน

กินไปได้แค่ครึ่งเดียว น้ำตาก็ไหลพราก หยดเผาะเป็นเม็ดใหญ่ลงบนโต๊ะ

ฉงชางกับเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นไม่ได้รบกวนเขา เพียงแค่มองดูอยู่เงียบ ๆ แล้วดึงกระดาษทิชชูสองแผ่นออกจากห่อส่งให้

หงจวิ้นรับไปปาดหน้า แต่ก็ไม่อาจห้ามน้ำตาอุ่น ๆ ที่ยังคงรินไหลไม่ขาดสาย สุดท้ายจึงยกแขนขึ้นแล้วใช้แขนเสื้อเช็ดหน้าอย่างแรง

ซาลาเปาลูกนี้น่าจะเป็นซาลาเปาที่ทั้งเค็มทั้งเปรี้ยวที่สุด และไร้รสชาติที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมาในรอบหลายปี

พอเขากินหมดในที่สุด บ่าก็ลู่ตกอย่างหมดแรง กลับเข้าสู่อาการเหม่อลอยและว่างเปล่าอีกครั้ง

ฉงชางเริ่มตั้งคำถามของเธอ