กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
คนธรรมดา
ฉงชางหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความ จากนั้นก็นั่งรอเงียบ ๆ สิบนาทีต่อมา เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นก็หิ้วอาหารเช้าเดินเข้ามาเต็มมือ
แม้แต่หงจวิ้นก็ยังเริ่มมองสำรวจเธอด้วยสายตาแปลก ๆ เดาไม่ออกว่าเธอคิดจะทำอะไรกันแน่
พอเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นวางของลง ฉงชางก็พูดกับหงจวิ้นอย่างมีมารยาทว่า “คุณชอบกินอะไรคะ ตามสบายเลยนะ”
หงจวิ้นไม่ขยับ ฉงชางเลยหยิบมาสองถุงก่อน แล้วนั่งกินกับเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นที่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอย่างสบายอารมณ์
กลิ่นหอมของซาลาเปาลอยอบอวลไปทั่วห้อง ช่วยคลายความเย็นชืดและตึงเครียดของห้องสอบสวนลงไปได้บ้าง
หงจวิ้นนั่งคอตกราวกับคนที่วิญญาณหลุดลอยไปไกล
ในที่สุดฉงชางก็เอ่ยปากถาม “รู้ไหมคะว่าทำไมพวกเราถึงเรียกคุณมา”
หงจวิ้นพยักหน้า
“เป็นไปไม่ได้ที่คุณจะไม่รู้จักติงเถา” ฉงชางพูด “แต่ฉันเข้าใจเหตุผลที่คุณทำแบบนั้น คุณแค่ไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว ฉันยอมเข้าใจคุณสักครั้ง หวังว่าต่อไปคุณจะพูดความจริงกับฉันนะคะ”