เข้าสู่ระบบ

เข้าสู่ระบบ

ข้าวของที่ฉงชางมีมากที่สุดก็คือหนังสือ ทั้งสองคนช่วยกันเก็บในห้องหนังสือรอบเดียวก็แทบจะครบแล้ว เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นรับหน้าที่ขนของทั้งหมดกลับไป

การมีคนเพิ่มเข้ามาในบ้านกะทันหัน ทำให้บรรยากาศดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา

ฉงชางง่วนอยู่กับการจัดของในห้อง ส่วนเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นก็ขนข้าวของที่ไม่ค่อยได้ใช้ซึ่งวางกองระเกะระกะอยู่ตรงทางเดินลงไปเก็บที่โรงรถจนหมด

เขาขึ้น ๆ ลง ๆ ลิฟต์จนหัวหมุน วิ่งวุ่นไปมาครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่เสร็จสักที จนชักเริ่มนึกเสียใจ เสียเงินจ้างคนมายกของมันไม่สบายกว่าหรือไง ทำไมตัวเองต้องมาทำตัวเป็นคนติดดินขยันขันแข็งต่อหน้าฉงชางด้วย แล้วเขาไปมีภาพลักษณ์แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

พอเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นขึ้นลิฟต์ไปอีกรอบ ขณะที่ผ่านชั้นหนึ่งก็ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกลูกพี่ น้ำเสียงและจังหวะการพูดที่คุ้นเคยขนาดนี้ ไม่ต้องถามก็รู้ว่าใคร

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นรีบพุ่งลงไปข้างล่างทันที แล้วก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังชะเง้อชะแง้อยู่หน้าประตูห้องที่ปิดสนิทของเขาจริงดังคาด

พอซ่งซูเห็นเขาก็ยกมือโบกทักทาย “ลูกพี่ ที่แท้อยู่ข้างบนเหรอครับเนี่ย”

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นเผลอลดเสียงลงต่ำโดยไม่รู้ตัว “นายมาทำอะไรที่นี่”