ฆาตกร

ฆาตกร

ฉงชางนั่งอยู่ในรถอย่างสงบนิ่ง แล้วเร่งเสียงในหูฟังให้ดังขึ้น

ตำรวจฝั่งตรงข้ามแทบไม่เจรจากับเธอแล้ว บทสนทนาที่ดังขึ้นเป็นระยะก็แฝงความขอไปทีอย่างเห็นได้ชัด เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้ตัวแล้วว่าฉากลักพาตัวที่เธอจงใจจัดขึ้นนั้นมีไว้เพื่อถ่วงเวลาพวกเขาล้วน ๆ วิธีรับมือแบบธรรมดาจึงใช้ไม่ได้ผลเลย

ฉงชางเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง รถกำลังแล่นผ่านหน้าโรงเรียนมัธยมปลายแห่งหนึ่งพอดี ประตูใหญ่โตโอ่อ่าคู่กับตัวอักษรสีทองอร่าม ดูมีสง่าราศีไม่ธรรมดา

เพราะเป็นวันหยุด ในรั้วโรงเรียนจึงว่างเปล่า แทบไม่มีคนเดินผ่านไปมา นักเรียนหอพักสองคนเดินหยอกล้อกันออกมาจากข้างใน กอดคอกัน หัวเราะเสียงดังลั่น ทั้งตัวเต็มไปด้วยพลังวัยหนุ่มที่เปิดเผยและไร้การยั้งคิด

ฉงชางลดกระจกรถลง มองไปทางนั้นอย่างเหม่อลอย

ฟ่านหวายเคยถามเธอว่าชีวิตมัธยมปลายเป็นแบบไหน ตอนเขาอายุ 16 เพิ่งขึ้น ม.4 ได้ไม่นานก็ถูกตำรวจพาตัวไป แล้วชีวิตในคุกอันยาวนานก็เริ่มต้นขึ้นนับแต่นั้น ถูกสอบสวน รอการพิจารณาคดี จนสุดท้ายเข้าคุกรับการดัดสันดาน นั่นคือทั้งหมดของชีวิตมัธยมปลายอันระหกระเหินของเขา

น่าเสียดายที่ฉงชางเองก็ไม่ค่อยมีประสบการณ์เรื่องนี้เหมือนกัน

ถ้าบอกว่าชีวิตของฟ่านหวายเริ่มขาดตอนตั้งแต่อายุ 16 ฉงชางก็ใช้ชีวิตแบบแปลกแยกไม่เหมือนใครมาตลอด เธอไม่เข้าใจสิ่งที่เรียกว่าความงดงามของวัยรุ่นหรือความเหนื่อยยากของการเรียน และก็ไม่สนใจด้วย