รุกไล่

รุกไล่

ฉงชางรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณถึงสายตาเฉียบคมคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากด้านหลัง เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มนั้นก็เริ่มชะลอลงตามไปด้วย ทำให้เธอรู้ทันทีว่าคนที่รับหน้าที่นำทีมไล่ล่าครั้งนี้น่าจะเป็นตำรวจสืบสวนที่เจนจัดและมีเซนส์ไวต่อคนร้ายเป็นพิเศษ ขอเพียงเธอแสดงพิรุธหรือท่าทางร้อนตัวออกมาแม้แต่นิดเดียว อีกฝ่ายก็คงจับไต๋ได้ทันที

ฉงชางแทบไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอแกล้งดัดเสียงเหน่อแบบคนใต้บาง ๆ แล้วตะโกนไปทางสี่แยกข้างหน้าเสียงดังลั่น “โอ๊ย เร่งหน่อยสิ! ฉันบอกตั้งกี่รอบแล้วยังไม่ออกมาอีก มัวแต่มุงดูอะไรกันนักหนา ก็แค่ผัวเมียตีกันไม่ใช่เหรอ ไม่รู้หรือไงว่าตั๋วรถมันกี่โมงกี่ยามแล้ว!”

ทว่าการกระทำของเธอกลับไม่ได้ทำให้ความสงสัยของคนข้างหลังคลายลงเลย จางอู้ผิงซึ่งเป็นหัวหน้าผู้บัญชาการการไล่ล่าครั้งนี้ สังเกตเห็นกลิ่นอายบางอย่างที่ไม่ธรรมดาในตัวฉงชาง จึงค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้เธออย่างแนบเนียน

เขาทำงานตำรวจมานานหลายปี ยึดคติประจำใจว่าจะไม่ปล่อยให้ข้อสงสัยเล็กน้อยใด ๆ หลุดรอดไปเด็ดขาด นิสัยนี้เคยช่วยให้เขารอดพ้นจากอันตรายและจับกุมคนร้ายมาได้นับครั้งไม่ถ้วน ถึงอย่างไรงานสืบสวนคดีอาญาก็ไม่เคยพึ่งพาโชคช่วยอยู่แล้ว

ต่อให้เป็นฉงชาง พอระยะห่างเริ่มกระชั้นชิดเข้ามาเรื่อย ๆ ก็อดหัวใจเต้นรัวไม่ได้ เธอยังคงยืนอยู่กับที่ พยายามคุมกล้ามเนื้อตามร่างกายให้ดูผ่อนคลาย พลางกวาดสายตามองไปข้างหน้า ทำหน้าที่สวมบทบาทเป็นคนที่กำลังยืนรอได้อย่างแนบเนียน