กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ความรับผิดชอบ
พอจางอู้ผิงได้ยินคำว่า “สื่อ” ทั้งร่างและวิญญาณก็สะท้านไปพร้อมกัน อาการไม่ต่างจากตอนได้ยินว่าข้าศึกยกทัพประชิดเมืองหรือตัวเองกำลังจะตายด้วยโรคร้ายเลยสักนิด
ไม่ใช่ว่าเขาเกลียดสื่อหรอก ทุกคนต่างมีหน้าที่ของตัวเองในสังคม และมีจุดหมายเพื่อความสงบสุขกับการพัฒนาสังคมเหมือนกัน เพียงแต่เป้าหมายในอาชีพมันต่างกัน การทำงานร่วมกันเลยมักจะมีเรื่องชวนหงุดหงิดใจอยู่บ่อย ๆ จนทำให้เขารู้สึกต่อต้านไปเอง
จางอู้ผิงถาม “สื่อเจ้าไหน”
“หลายเจ้าเลยครับ!” ตำรวจนายนั้นตอบ “มีสองสามเจ้าที่เป็นบริษัทสื่อออนไลน์ดัง ๆ ในช่วงนี้ แล้วก็เคยลงข่าวเรื่องหนิงตงตงมาก่อน... แบบข่าวด้านลบน่ะครับ”
จางอู้ผิงตื่นตัวรับมือเหมือนเผชิญหน้าศึกใหญ่ “ขึงเทปกั้นเขตให้ดี ปิดผ้าม่านให้มิด อย่าให้นักข่าวถ่ายติดที่เกิดเหตุเด็ดขาด แถวนี้มีใครถนัดงานประชาสัมพันธ์ไหม ออกไปอธิบายกับสื่อหน่อย จำไว้ให้ดีนะ ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับคดีและยังไม่ได้ตรวจสอบ ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด!”
ตำรวจพูดขึ้นว่า “แต่ดูเหมือนพวกเขาจะรู้เรื่องหนิงตงตงแล้วนะครับ”
จางอู้ผิงหน้ามืดตาลาย ตวาดลั่น “ใครเป็นคนพูด!”
ตำรวจคนนั้นทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ตัวประกันที่โดนจับไปเป็นคนพูดครับ สื่อไปสัมภาษณ์เธอเข้า แล้วเธอก็บอกว่าหนิงตงตงเป็นฆาตกร เห็นหนิงตงตงถือมีดฆ่าคน แถมยังบอกอีกว่าตัวเองโดนหนิงตงตงถือมีดข่มขู่จับเป็นตัวประกันจนเกือบตาย สื่อถ่ายไว้ได้หมดตั้งแต่ต้นจนจบ พวกเราห้ามก็ห้ามไม่ทัน ตอนนี้จะทำยังไงกันดีครับ”