เจียงหลิง

เจียงหลิง

ยามเช้าช่วงปลายฤดูร้อนมีไอเย็นยะเยือก โดยเฉพาะในสุสานที่แสงแดดยังทอดส่องมาไม่ถึงแบบนี้ สายลมที่พัดมาจากซอกเขาหอบเอากลิ่นอายหม่นหมองชวนอึดอัดเป็นพิเศษติดมาด้วย

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นเดินตามฉงชางไปจนถึงบริเวณใกล้จุดกึ่งกลาง เขาเห็นเธอย่อตัวนั่งลง วางช่อดอกไม้ในมือลงหน้าศิลาหน้าหลุมสองหลุมที่อยู่ติดกัน

แผ่นหินสีเทากับดอกเบญจมาศสีขาว การมีอยู่ของคนเราหลังความตายกลับเรียบง่ายได้ถึงเพียงนี้

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นนึกถึงที่ฉงชางเคยบอกว่า ตัวเองเกือบหมดตัวเพราะซื้อที่ฝังศพไปสองที่ ก็คงเป็นที่นี่แหละ แต่เขาไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้จะไปเกี่ยวอะไรกับหลี่ยวี่เจีย

เขาโน้มตัวก้มลงไปมองตัวอักษรที่สลักไว้บนศิลาหน้าหลุม พอเพ่งมองจนเห็นชัดเจนก็ถึงกับชะงักไป

“พวกเธอคือ...”

ฉงชางพยักหน้าตอบแล้วพูดว่า “หนึ่งปีก่อน เธอดีใจมากตอนมาบอกฉันว่าลูกชายใกล้จะพ้นโทษแล้ว แต่ก็นั่นแหละค่ะ รอมาตั้งสิบปี เธอเลยกังวลไปหมด ไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ายังไง ต้องวางตัวแบบไหนถึงจะปกป้องลูกชายเอาไว้ได้ ไม่ทำให้เขารู้สึกอึดอัดกับสายสัมพันธ์ครอบครัวที่ห่างเหินไปนาน แล้วยังช่วยเกลี้ยกล่อมให้เขายอมรับชีวิตใหม่ได้โดยเร็ว ฉันเลยบอกไปว่า ฉันไม่ได้เรียนเน้นด้านจิตวิทยามา ฉันไม่รู้หรอก แต่เขาคงเข้าใจความรักความโอบอ้อมอารีที่คุณมีให้แหละ”

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นฟังเธอพูดก็รู้ได้ทันทีว่า ความสัมพันธ์ระหว่างฉงชางกับผู้หญิงที่ชื่อ ‘เจียงหลิง’ คนนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน