การพบหน้า

การพบหน้า

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นขับรถมาส่งฉงชางถึงหน้าตึก แต่เธอยังไม่ยอมลงจากรถทันที กลับเอ่ยปากชวนเขาขึ้นไปนั่งเล่นข้างบน

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นจ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ดูแล้วคิดว่าน่าจะแค่ชวนตามมารยาท เลยตอบไปว่า “คงไม่ต้องหรอกมั้งครับ”

ใครจะไปนึกว่าฉงชางจะรีบตอบทันควัน “ได้ค่ะ”

สีหน้าของเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นพลันบึ้งตึงลงทันที ตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยเหรอ ไม่รู้หรือไงว่าต้องคะยั้นคะยอถามซ้ำสักสามรอบถึงจะดูจริงใจน่ะ

ตามมาติดๆ ด้วยเสียงของฉงชางที่พูดขึ้นอีก “งั้นฉันเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อดีไหมคะ”

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นฝังใจกับคำว่าเลี้ยงข้าวของฉงชางจนกลัวไปหมด คราวนี้เลยตอบกลับไปอย่างหนักแน่น “อันนี้ไม่ต้องเลยครับ เกรงใจ ไม่อยากให้คุณเปลืองเงิน”

พอได้ยินแบบนั้น ฉงชางก็หลุดยิ้มออกมาแล้วบอกว่า “ฉันจ่ายเองจริงๆ ค่ะ ไม่ได้หลอก”

สีหน้าของเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นค่อยคลายความตึงเครียดลงหน่อย

ฉงชางก้มหน้าล้วงกระเป๋า พลางพูดต่อว่า “พอดีเลย ฉันมีคูปองลดราคาของร้านแถวนี้อยู่ ถ้าไม่รีบไปใช้วันนี้มันจะหมดอายุแล้วค่ะ”