การสืบสวน

การสืบสวน

คนตรงหน้าผมแห้งกรอบออกเหลืองแต่หวีไว้อย่างเรียบร้อย พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูซูบเซียวอิดโรย

สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ พอ “หลี่ยวี่เจีย” เห็นชัดว่าเป็นเธอ มุมปากก็กระตุกวูบ เผยให้เห็นอารมณ์ปั่นป่วนที่เก็บไว้ไม่อยู่

ฉงชางรู้สึกคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก เธอจ้องมองสำรวจใบหน้าเขาอยู่นาน ในที่สุดก็ลองเอ่ยเรียกหยั่งเชิงดู “พี่คิว”

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นทำหน้านิ่งสนิท แกล้งทำเป็นฟังไม่รู้เรื่อง

ฉงชางก้มหน้ากลั้นขำจนหลุดหัวเราะออกมา

ความสงบนิ่งบนใบหน้าของเฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นพังทลายลงทันที เขากัดฟันกรอดด้วยความแค้นใจจนกล้ามเนื้อสองข้างแก้มเกร็งแน่น

ทำไมเขาต้องโดนหัวเราะเยาะถึงสองรอบด้วย ห้ะ ทำไมกัน!

“เธอจะถามหรือไม่ถามกันแน่” เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นพูดอย่างหงุดหงิด “อย่าลืมสถานะของตัวเองสิ ทำงานไม่จริงจังแบบนี้ สมกับตราที่ติดอยู่บนบ่าไหม ยังเป็นตำรวจอยู่หรือเปล่าเนี่ย”

ฉงชางหยุดหัวเราะ เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องมีปฏิกิริยาใหญ่โตขนาดนั้น