หลักฐาน

หลักฐาน

หลังกล่าวคำประกาศที่สะเทือนเลื่อนลั่นไปแล้ว ฉงชางก็วางไมโครโฟนลงกับพื้นตรงนั้นเลย

เธอไม่สนใจความวุ่นวายอื้ออึงรอบตัว แล้วเดินลงบันไดมาอย่างใจเย็น

นักเรียนในสนามส่งเสียงฮือฮากันไม่หยุด ครูประจำชั้นแต่ละห้องพยายามควบคุมสถานการณ์อย่างสุดชีวิต แถวนั้นส่งเสียงเอะอะจนฟังไม่ออกแล้วว่าใครกำลังตะโกนอะไรกันอยู่

ผู้บริหารโรงเรียนที่เป็นพิธีกรในวันนี้เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ตะเบ็งเสียงสั่งการลงมาจากบนเวที บอกให้ครูและเจ้าหน้าที่ช่วยกันสลายฝูงชนแล้วพานักเรียนทุกคนกลับเข้าห้องเรียน

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นมองลงไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แอบถอนหายใจให้กับเด็กนักเรียนกลุ่มนี้ที่อารมณ์กำลังปั่นป่วนอย่างหนัก

เด็กวัยนี้ ถ้าพูดให้ดูดีหน่อยก็คือเลือดร้อน แค่มีเรื่องสะกิดนิดหน่อยก็พร้อมจะระเบิดได้เหมือนดินปืนที่ถูกจุดชนวน

พวกเขาต้องการการปกป้อง เพราะยังเปราะบางมาก

แต่ก็ต้องคอยระวังไว้เหมือนกัน เพราะพวกเขาก็อันตรายมากเช่นกัน

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นดึงสายตากลับมา รีบก้าวตามฉงชางไปแล้วถามว่า “วันนี้เธอเป็นอะไรเนี่ย ทำไมถึงขึ้นไปบนนั้น ติดต่อก็ไม่ได้ นึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นซะแล้ว”