อึ้งงัน

อึ้งงัน

ตอนที่ฉงชางก้าวขึ้นไป ด้านล่างก็ส่งเสียงโห่ร้องขับไล่ดังเกรียวกราว

ตอนแรกมีแค่สองสามเสียง แต่พอมีคนตามน้ำมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงโห่ก็ดังระงมประสานเป็นระลอกเดียวกัน

ครูหลายคนที่อยู่ข้างเวทีพยายามห้ามปราม ยื่นมือไปดึงตัวนักเรียนสองสามคนที่เริ่มก่อเรื่องก่อน แต่จนใจที่คนเยอะเกินไป พวกเขาจึงไม่อาจหยุดยั้ง “พลังมหาชน” ที่กำลังโหมกระหน่ำได้

พอฉงชางเดินไปยืนอยู่ตรงกลางเวที เสียงโห่พวกนั้นก็เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเยาะครืนใหญ่

เสียงหัวเราะสารพัดแบบที่ไร้ความหมายลอยตลบอบอวลในอากาศ เผลอ ๆ แม้แต่ตัวพวกเขาเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังขำอะไรกันอยู่

ฉงชางยืนอยู่บนที่สูง กวาดสายตามองฝูงชนจากฟากหนึ่งไปยังอีกฟากหนึ่ง

แสงแดดสะท้อนม่านตาของเธอจนดูซีดจาง ขับให้ใบหน้ายิ่งดูเผือดขาว

ที่แท้เวลาโดนดวงตาเปี่ยมความมุ่งร้ายนับไม่ถ้วนจับจ้อง มันจะทำให้คนเรารู้สึกสะท้านเหน็บหนาวจนขนลุกซู่ขนาดนี้นี่เอง

และพอเสียงหัวเราะเยาะถากถางถาโถมเข้ามาพร้อมกันอย่างหนาแน่น มันก็ชวนให้เกิดความหวาดกลัวจับใจจนเสียวสันหลังวาบ