เธอเป็นคนฆ่าหรือเปล่า?

เธอเป็นคนฆ่าหรือเปล่า?

ทั้งสองคนทยอยเดินออกจากห้องประชุม เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นหันหลังกลับไปมองแวบหนึ่ง

ทางเดินอันเงียบสงบ กับบานประตูอันหนาหนัก ทางเดินแคบๆ สายนี้ ราวกับเป็นตัวแทนความหยิ่งผยองไม่เห็นหัวใครของพวกผู้ใหญ่กลุ่มนั้น มันกีดกันความเท่าเทียมระหว่างพวกเขากับนักเรียน และทำให้พวกเขาลืมภารกิจกับความรับผิดชอบดั้งเดิมของตัวเองไปจนหมดสิ้น

เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นหันกลับมา ปรับอารมณ์ให้เข้าที่แล้วถามว่า “ทำไมคุณถึงกล้าฟันธงว่าคนพวกนั้นจะใจกล้าขนาดทิ้งหลักฐานจะจะเอาไว้แบบนั้นล่ะ”

ฉงชางตอบว่า “ไม่ใช่คุณหรอกเหรอที่บอกว่าให้ตั้งสมมติฐานอย่างกล้าหาญ แล้วค่อยตรวจสอบอย่างระมัดระวัง ความคืบหน้าการฆ่าตัวตายของหวังตงเหยียนปาเข้าไป 96% แล้ว ถ้าไม่ใช้วิธีพิเศษบ้าง จะฝ่าทางตันไปได้ยังไง”

“แต่นี่คุณก็กล้าเกินไปหน่อยนะ” เฮ่อเจวี๋ยอวิ๋นสะบัดเสื้อนอกไปพาดไว้บนไหล่ แล้วยกมืออีกข้างขึ้นตบไหล่ฉงชาง ยิ้มกวนๆ พลางบอกว่า “แต่ทำได้เยี่ยมมาก!”