0401

⬢⬢⬢

ตอนที่ 401 นักพรตผู้ยิ่งใหญ่ไม่ดับสูญ มหาโจรนั้นหาหยุดไม่ (ตอนจบ)

โจวชิง: “คุนเผิง เป็นเจ้า!”

เมื่อจู่ๆ พบว่าคนทั้งสามล้อมหน้าล้อมหลังไว้ ถงจื่อหมิงเยวี่ยผู้ปราดเปรื่องรู้ว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก จึงตัดสินใจฉับพลัน ลากตัวชิงเฟิงรวบรวมลมปราณ แล้วใช้วิชาหลบหนีฟ้าดิน พาตัวดิ่งทะลุลงสู่ผืนดิน

พร้อมทั้งตะโกนสุดเสียง: “รีบหนีไป!”

สายสืบทอดของเจิ้นหยวนจื่อเปรียบดั่งต้นธารแห่งเซียนปฐพี จึงเชี่ยวชาญวิชาหลบหนีฟ้าดินยิ่งนัก สามารถรวมร่างเข้ากับผืนดินและสายลม ไร้เงาร่องรอย เหมาะต่อการเร้นกายซ่อนตัวหรือหลบหนี วิชาของพวกเขาลึกล้ำสุดหยั่งและเปี่ยมด้วยความพิสดาร ถงจื่อชิงเฟิงและหมิงเยวี่ยเองก็นับว่าฝึกฝนจนสำเร็จไปกว่าเจ็ดแปดส่วน

ขอเพียงพุ่งตัวออกไปได้ก่อน แย่งชิงเวลาเพียงชั่วครู่ แล้วยอมสูญเสียพลังธรรมใช้วิชาหลบหนีฟ้าดินนี้ ถงจื่อทั้งสองย่อมมีหวังหลบหนีไปถึงภูเขาหมื่นอายุ

ถึงแม้อาจารย์เจิ้นหยวนจื่อจะสิ้นชีพไปแล้ว แต่รอบภูเขาหมื่นอายุยังมีเซียนอิสระผู้มีตบะแก่กล้าอยู่มากมาย ซึ่งมักจะคอยรับฟังพระธรรมอยู่เสมอ คุนเผิงย่อมไม่อาจไล่ล่าสังหารอย่างโจ่งแจ้งได้ ยิ่งไปกว่านั้นอาคมผนึกของอารามห้าคฤหาสน์ยังเข้มงวดหนักหนา หากเข้าไปได้แล้วย่อมไม่มีเรื่องกังวล

“เจ้าร่างสัตว์เดรัจฉานตัวน้อยสองตัวนี้ท่าทางหัวไวไม่เบา!”

คุนเผิงหัวเราะเหี้ยมซ้ำๆ ราวกับคาดการณ์ไว้นานแล้ว มันตวัดมือขึ้นเบื้องบนก่อนเป็นลำดับแรก