0368

⬢⬢⬢

ตอนที่ 368 การทลายเมือง (ตอนจบ)

ช่วงเวลาสองปีที่บำเพ็ญเพียรอยู่ในตำหนักปี้โหยวเหนอกฟ้าสามสิบสามชั้น หล่อหลอมกายาผานกู่ พลังธรรมของโจวชิงในปัจจุบันห่างจากขอบเขตมหามรรคเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ประหนึ่งบานหน้าต่างกระดาษเพียงจิ้มเบา ๆ ก็ทะลุ

ส่วนเจิ้นหยวนจื่อและนักพรตอู้คงบำเพ็ญมานับปีเดือนนับไม่ถ้วน แต่สุดท้ายก็ไร้วาสนา ทำได้เพียงดิ้นรนอยู่บนชายขอบของมหามรรค ประการแรกคือพลังธรรมไม่เพียงพอ

ประการที่สองคือยังไม่ได้แก่นแท้แห่งการสร้างสรรค์

ขอบเขตขั้นสุดท้ายคือขอบเขตหลอมสุญญะรวมมรรค ซึ่งเป็นสิ่งที่เซียน มนุษย์ พุทธ และมารต่างเฝ้าโหยหาเป็นขั้นสุดท้าย

การหลอมสุญญะต้องใช้พลังธรรมมหาศาล หลอมเสร็จแล้วยังต้องทลายออก ซึ่งก็ยังต้องใช้พลังธรรมมหาศาลอยู่ดี หากไม่ทลายแล้วจะรวมมรรคได้อย่างไร?

เมื่อทลายห้วงว่างแล้วรวมมรรค ก็ยังต้องใช้พลังธรรมมหาศาล ตัดห้วงยึดติดในใจทิ้ง นั่นคือขอบเขตแห่งความดับสูญ แต่ก็ยังไม่ใช่ขุนหยวน

ใช้พลังธรรมมหาศาล ปัญญาอันยิ่งใหญ่ ความเพียรกล้า และบุญบารมีตัดห้วงยึดติด ตลอดจนร่างกุศลและร่างอกุศล จึงจะเป็นขอบเขตหลอมสุญญะ สุดท้ายตัดร่างตนเองกลับสู่ความว่างอันดับสูญ จึงเรียกว่าทลายห้วงว่าง

เมื่อทลายห้วงว่างสำเร็จก็นับว่าบำเพ็ญผ่านพลังธรรมมหาศาลแล้ว รวมมรรคบรรลุเป็นนักบุญ จึงนับเป็นมหาเซียนต้าเหลอหุนหยวนผู้ไม่เกิดไม่ดับ หลุดพ้นจากฟ้าดิน ท่องเที่ยวอยู่นอกโลกธาตุ มิได้ถือเอาวัฏจักรจักรวาลเป็นที่ตั้ง