0369

⬢⬢⬢

ตอนที่ 369 ผนึก (ตอนต้น)

ไป๋เฮ่อถงจื่อที่ยืนอยู่หน้าตำหนักเซียนซั่งชิงกำลังอยู่ในอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น ร่างกายแม้ยืนนิ่งไม่ไหวติง ทว่าดวงจิตเทวะกลับท่องไปในห้วงสุญญตาพร้อมกับโจวกงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“พระแม่หนี่ว์วาประทับอยู่ที่ตำหนักเซียนซั่งชิงมาหลายเดือนแล้ว ทุกวี่วันเอาแต่หารือกับบรรพจารย์ ไม่รู้ว่ากำลังสนทนาเรื่องสิ่งใดกัน? เหตุใดจึงได้ออกรสออกชาติปานนั้น ช่างทรมานข้าที่ต้องเฝ้ายามอยู่ที่นี่มาหลายเดือนโดยมิได้ขยับเขยื้อนเลย!” ไป๋เฮ่อถงจื่อสะดุ้งตื่นขึ้นมาพลันได้ยินเสียงเรียกจากพระแม่หนี่ว์วา ในใจรู้สึกห่อเหี่ยวระทมทุกข์ยิ่งนัก

“ถึงข้าจะเป็นกายาเซียนแท้ แต่ก็มิอาจยืนนิ่งไม่ขยับเพื่อปรนนิบัติมาหลายเดือนเช่นนี้หรอกนะ บรรพจารย์สมเป็นมหาเทพเต๋าจริงๆ ยังคงวางท่าสงบนิ่งเหนือกิเลสได้ปานนี้!”

ไป๋เฮ่อถงจื่อเดินเข้าไปในท้องพระโรง เห็นเทียนจุนหยวนสื่อประทับอยู่บนแท่นเมฆ ดวงตาทั้งสองเปิดปิดพ่นลมหายใจ ประกายตาคมกล้าไม่ขยับเขยื้อน ช่างเป็นท่วงท่าของดวงจิตเทวะที่นิ่งสงบดุจสรวงสวรรค์ ทำเอาเขาชื่นชมอย่างยิ่งในใจพลันเลื่อมใสไม่ขาดสาย ทว่าพระแม่หนี่ว์วาที่ประทับอยู่ฝั่งแขกนั้น ท่าทีกลับดูไม่ค่อยเบิกบานนัก ราวกับว่ากำลังมีความไม่พอใจอยู่บ้าง

“แย่แล้ว! เมื่อครู่พระแม่รับสั่งสิ่งใดกับข้า? ทว่าข้ากลับฟังไม่ถนัดหู!” กล่าวถึงพระแม่หนี่ว์วาเมื่อเห็นถงจื่อเข้ามาถวายบังคมก็รีบตรัสว่า “ยังไม่รีบไปอีก!” ไป๋เฮ่อถงจื่อในใจได้แต่โอดครวญ