0346

⬢⬢⬢

ตอนที่ 346 กุมอำนาจแต่เพียงผู้เดียว (ตอนปลาย)

จิ่วเฟิ่งรวบรวมสายตาเพ่งมองไปยังประตูธงทั้งสิบสองบานที่หมุนวนไม่หยุดหย่อน ร่างแท้ของบรรพชนหมอผีทั้งสิบสองล้วนมีรูปลักษณ์ประหลาดน่าสะพรึงกลัว บ้างเป็นมนุษย์เศียรนก บ้างเป็นมนุษย์เศียรงูหลาม ลอยเด่นอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆมาร

เมื่อได้เห็นเสวียนหมิงที่มีโครงกระดูกขาวโพลนและหนามแหลมคม รวมถึงเฉียงเหลียง จิ่วเฟิ่งก็รู้สึกสับสนวุ่นวายใจ ในยุคมหาบรรพกาลอันห่างไกลและรกร้างว่างเปล่านั้น ได้มีการบอกเล่าเรื่องราวผ่านเหตุการณ์ไปมากมายเพียงใด? ผู้ใดจะรู้? วิชาเต๋าของโจวชิงแม้ทะลุฟ้า แต่ไหนเลยจะคำนวณทุกสิ่งได้กระจ่างแจ้ง?

สรรพชีวิตภายใต้ผืนฟ้าล้วนมีชะตากำหนดไว้ เซียน พระพุทธ แม่มด อสูร เทพ มาร ผี และปีศาจ ผู้ใดจะหลีกพ้นได้? จิ่วเฟิ่งรู้ดีว่าเทพมารทั้งสิบสองนี้เป็นเพียงเปลือกนอก มิอาจกลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมได้อีก นางจึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา

ปาลี่หมิงฉายแสงสีเขียวหม่นออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง กลอกไปมาอย่างไร้สติ เมื่อถูกจิ่วเฟิ่งหิ้วอยู่ในมือ เขาจะกล้าขยับตัวได้อย่างไร? แต่ถึงอย่างไรเขาก็ได้ออกมาจากภาพภูผาธาราบูชาปฐพีที่เงียบงันและว่างเปล่านั้นแล้ว นับว่าโชคดีอย่างยิ่ง เขาจึงอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดหาหนทางหลบหนี