เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 344 คล้อยตามสวรรค์ (ตอนจบ)
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
เหมาเจินเจินแลเห็นสี่ทิศว่างเปล่า ปราณเซียนอบอวล นานครั้งจะมีเสียงร้องยาวเหยียดของนกกระเรียนขาวและนกหงส์เพลิงแว่วมาจากที่ไกลๆ ทำให้ภูเขาเทพเหยาฉือแห่งนี้เงียบสงัดยิ่งกว่าเดิม นอกเหนือจากนี้หาได้มีร่องรอยอื่นใดไม่ ราวกับเรื่องราวเมื่อครู่นี้เป็นเพียงภาพมายาในความฝัน ศิษย์ทั้งสิบกว่าคนต่างมองหน้ากันไปมา ต่างรู้สึกเหลือเชื่อจนขบคิดไม่แตก ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา
“ต้องเป็นเหล่าผู้อาวุโสที่จับกุมคู่คนอสูรแห่งสำนักโกวเฉินนั่นไปแล้วแน่นอน ป่านนี้คงไปยังเหยาฉือเพื่อตัดสินความกันอยู่ มิเช่นนั้นเหตุใดพวกเราถึงไม่เป็นอันใดเลย?”
ศิษย์ชายสำนักสู่ซานคนหนึ่งกล่าว
แม้จะยังไม่เห็นผลลัพธ์ แต่การคาดเดาเช่นนี้ก็นับว่าสมเหตุสมผล ทุกคนต่างพยักหน้า ก่อนจะวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
“พวกเราสู้ไปดูที่เหยาฉือกันเถอะ ดูว่าคนอสูรคู่นั้นจะแสดงความอัปยศอย่างไร อย่างไรเสียก็ต้องระบายความคับแค้นในใจออกมาบ้าง ศิษย์สำนักโกวเฉินช่างน่าชังยิ่งนัก เพียงแค่ปากเสียงกันก็ลงมือสังหารโหด มีเหตุผลที่ไหนกัน?” ศิษย์สู่ซานต่างพากันกล่าว
ศิษย์สู่ซานต่างกล่าวออกมา