เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 320 ไดโนเสาร์
“ไป!” จิงเอ๋อร์ใช้นิ้วชี้ กระบี่บินพุ่งทะยานออกไป ร่างจริงยาวเพียงห้าหกนิ้ว แต่แสงกระบี่ที่ขยายออกมากลับฟาดฟันไปได้ไกลถึงสี่ห้าจ้าง มันหมุนคว้างกลางอากาศก่อนจะฟันตัดขวางใส่โจวชิง โจวชิงยื่นมือไปคว้า กระบี่บินเล่มนี้ก็ตกอยู่ในมือของเขา มันไม่สั่นไหวและแน่นิ่งไปโดยปริยาย
“เจ้าเป็นใคร? เหตุใดจึงมองทะลุยันต์พรางกายชิงหลัวของเราได้?”
คนทั้งสองจู่ๆ ได้ยินเสียงคนดังขึ้นจากด้านหลัง ก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง จิงเอ๋อร์รีบปล่อยกระบี่บินเตรียมต้านทานผู้มาเยือนไว้ก่อน แล้วค่อยหาทางหนีทีไล่ ทว่าใครจะคิดเล่าว่าเพียงแค่พบหน้า กระบี่ของนางกลับถูกอีกฝ่ายยึดไปเสียแล้ว นางทราบดีว่าผู้มาเยือนคงเป็นยอดฝีมือระดับเซียนปฐพีเป็นแน่ แถมยังมองทะลุยันต์วิญญาณล่องหนของเจ้าสำนักชิงหลัวได้ ตบะบำเพ็ญเพียงเท่านี้ ต่อให้เป็นนางหมื่นคนก็ไม่อาจต้านทานได้ไหว นางอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนกยิ่งขึ้น แต่ก็ยังคงยืนหยัดปกป้องเห่อจื่อปั๋วไว้อย่างกล้าหาญ
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่มีเจตนาร้าย จิงเอ๋อร์จึงรวบรวมความกล้าเอ่ยถาม
โจวชิงกวาดสายตามองทั้งสองคนแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาทันที “เป็นพวกเจ้าจริงๆ ด้วย ทำให้ข้าตามหาเสียเหนื่อย น่าเสียดายยิ่งนัก ตั้งแต่ข้าสำเร็จมรรคผล งานรัดตัวมากมายนักจึงไม่ได้ไปฉุดช่วยพวกเจ้าขึ้นมา ถือเป็นความบกพร่องของข้าแล้ว ยันต์พรางกายชิงหลัวนี้ก็มีประสิทธิภาพอยู่บ้าง แต่ข้าเองก็มีพลังอิทธิฤทธิ์และวิชาอาคมอยู่บ้าง การจะมองทะลุไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด พวกเจ้าไม่ต้องตื่นตระหนกไป”