0296

⬢⬢⬢

ตอนที่ 296 ดอกบัวบานเห็นตัวข้า

ป่าสาละอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต เบื้องไกลคือหมู่เจดีย์และอารามเจดีย์ขาวตั้งตระหง่าน เหล่าเทพมังกรแปดจำพวกบินว่อน เสียงสวดมนต์และบทเพลงแห่งสวรรค์ดังสนั่นหวั่นไหว ช่างเป็นพุทธภูมิสุขาวดีโดยแท้ ภายในฝ่ามือมีโลกมหาพันปรากฏ พระพุทธเจ้าแห่งทิศประจิมแสดงพลังอิทธิฤทธิ์อันยิ่งใหญ่ แม้จะยังไม่บรรลุความสมบูรณ์สูงสุด แต่ก็นับว่าเป็นผลบุญแห่งปัญญาบารมีอันลึกซึ้ง

โจวชิงได้ก้าวเข้าสู่พุทธอาณาจักรในฝ่ามือของพระศรีอริยเมตไตรยแล้ว เขามองไปยังเส้นขอบฟ้าอันห่างไกล พบภูเขาเทพลูกหนึ่งนั่นคือเขาพระสุเมรุ ใหญ่โตมหาศาลเกินคณานับ บนยอดเขามีพระพุทธเจ้าองค์หนึ่งประทับอยู่ ทรงก้มมองลงมา ร่างกายอาบไล้ไปด้วยพุทธรัศมี ราวกับครอบคลุมพุทธอาณาจักรทั้งมวล ในป่าสาละและหมู่เจดีย์เหล่านั้น ราวกับมีเหล่าเทพสวรรค์เกราะทองและวัชระผู้พิทักษ์ธรรมนับหมื่นกำลังก้มกราบไหว้พระพุทธเจ้าบนยอดเขาพระสุเมรุนั้น

กงกง, จู้หรง, หรู่โสว, โกวหมาง, ตี้เจียง, โฮ่วถู่, และเสวียนหมิง ร่างแยกทั้งเจ็ดล้อมเป็นวงกลม โจวชิงนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงกลาง ร่างกายมีแสงดาวส่องประกาย ราวกับสายธารดาราหลายสายโอบล้อมเอาไว้ ตรงกลางยังมีสายรุ้งสีขาววูบไหว ลอยเด่นสูงตระหง่านอยู่บนฟ้า เผชิญหน้ากับพระพุทธเจ้าบนเขาพระสุเมรุสุดขอบฟ้า ทั้งสองมองลงมายังพุทธอาณาจักรเบื้องล่าง ราวกับยักษ์ใหญ่ค้ำฟ้าสองตนกำลังมองดูฝูงมด