0295

⬢⬢⬢

ตอนที่ 295 การต่อสู้ชุลมุน ตอนปลาย

ในตอนที่แล้วกล่าวถึงโจวชิงที่ผ่านงานพุทธธรรมวิจารณ์ขึ้นบนเจดีย์เจ็ดรัตนะ ฝ่ายพุทธและฝ่ายเต๋วดูเหมือนจะร่วมแสดงความยินดีที่พระตถาคตได้ประทับบนแท่นดอกบัว แต่ในความมืดกลับเริ่มประลองวิชาอาคมกัน ดีที่ฝ่ายเต๋วมีมหาเซียนเจิ้นหยวนออกหน้า ส่วนพระตถาคตในฐานะเจ้าภาพก็ไม่ได้เข้าไปก้าวก่าย จึงจบลงที่การเสมอกัน

หากมิใช่เช่นนั้น พระศรีอริยเมตไตรย พระพุทธเจ้าอมิตายุ และพระพุทธเจ้ากายาวัชระล้วนเป็นพุทธะไร้ประมาณในแดนสุขาวดีตะวันตกที่บรรลุผลานิสงส์แห่งปรัชญาปารมิตาอันลึกซึ้ง พลังธรรมยากจะหยั่งถึง ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงพระมหาสุริยตถาคตและพระพุทธทีปังกรโบราณที่บรรลุมรรคตั้งแต่ยุคฟ้าบุพกาลแล้วเปลี่ยนมาถือพุทธ พลังตบะบำเพ็ญยิ่งเหนือชั้นกว่า แล้วผู้คนฝ่ายเต๋วจะฉวยโอกาสเอาเปรียบเพียงนิดได้อย่างไร?

เมื่อพระศากยมุนีตถาคตเสด็จมาถึง ฝ่ายพุทธและเต๋วทุกคนก็แตะแล้วถอย ไม่ได้ประลองเชิงกันต่อ เดิมทีควรไม่มีเรื่องราวใด ทว่าสามเซียนกลับก่อความวุ่นวาย พวกมันใช้วิชาสลายกายดวงจิตกระโดดออกมา ด้านหนึ่งรวบรวมโลหิตแก่นแท้จากกายเนื้อที่บำเพ็ญเพียรมานานหลายปีไว้ที่จุดหนึ่งแล้วพุ่งโจมตีอย่างรุนแรงก่อนจะระเบิดออก อีกด้านดวงจิตเทวะก็ใช้วิชาแปรกายเร้นลับร่ายอาคมอันร้ายกาจ พอสะบัดมือ อสนีเพลิงนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้าถล่มพระโพธิสัตว์ทั้งสามองค์ตรง ๆ