0297

⬢⬢⬢

ตอนที่ 297 กระทิงเขียว ตอนต้น

ระฆังตงหวงนับเป็นสมบัติวิเศษกำเนิดฟ้าชั้นยอด ในยุคฟ้าบุพกาลท่านหงจวินวางไว้บนผาแบ่งสมบัติ ต่อมาเมื่อผานกู่เปิดฟ้าได้มอบให้จักรพรรดิเทวะตงหวงไท่อีไว้สะกดแดนสวรรค์มหาบรรพกาล เผ่าอสูรยุคบรรพกาลนับร้อยล้านต่างสยบยอม อานุภาพแท้จริงแล้วไม่อาจแยกความเหนือกว่ากับศาสตราวิเศษอย่างธงผานกู่ได้ โจวชิงยังฝึกค่ายกลดาราสวรรค์จนเข้าใจความลึกลับมากมาย เมื่อนำมาใช้งานก็สามารถสำแดงอานุภาพได้ไม่น้อย แม้พลังธรรมของพระศรีอริยเมตไตรยจะลึกล้ำเพียงใด แต่หากไม่มีสมบัติวิเศษกำเนิดฟ้าไว้สะกด ก็ย่อมถูกการโคจรแห่งธาตุทั้งห้ากักขัง ทำให้ต้องแบ่งพลังธรรมไปส่วนหนึ่ง จนสุดท้ายในชั่วขณะที่เผลอไผล ถูก โจวชิงใช้ระฆังฟาดร่วงลงจากเขาพระสุเมรุ

กล่าวถึง โจวชิงเมื่อการโจมตีสัมฤทธิ์ผล ก็เก็บระฆังตงหวงแล้วเอ่ยว่า “ขออภัยที่ล่วงเกิน!”

พร้อมด้วยเสวียนหมิง, ตี้เจียง, จูจิ่วอิน, เหลียงเฉียง, เชอปี่ซือ, เทียนอู๋ และเหยียนจือ ตกลงไปในโลกธาตุทั้งห้า ส่วนกงกง, จู้หรง, หรู่โสว, โกวหมาง และโฮ่วถู่หมุนวนชั่วครู่ โลกที่ถูกเปิดออกด้วยการโคจรแห่งธาตุทั้งห้าภายในพุทธอาณาจักรในฝ่ามือก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว โจวชิงสั่นระฆังตงหวงอีกคราแล้วพ่นปราณกำเนิดออกมาหนึ่งคำ เสียงระฆังดังกังวาน โลกขนาดมหึมาพร้อมกับตัวเขาหดเหลือเพียงจุดเล็ก ๆ จุดหนึ่ง เล็กลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งหายลับไปในพุทธอาณาจักร เหลือทิ้งไว้เพียงเขาพระสุเมรุที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางทะเลทรายที่เวิ้งว้างเงียบสงัดของฟ้าดิน