0247

⬢⬢⬢

ตอนที่ 247: หลุดพ้น (ตอนปลาย)

พระรูปนั้นกล่าววาจาจบก็ไม่ขยับกายแม้แต่น้อย ยังคงหยิบลูกประคำไม้แดงวาววับขึ้นมา ในปากไม่รู้ว่ากำลังสวดท่องสิ่งใด ร่างกายเปล่งแสงสีแดงและเจือสีม่วงทองจางๆ คล้ายระลอกคลื่นน้ำแผ่ซ่านออกไปเป็นวงกลม เมื่อห่างจากต้นไม้ใหญ่ก็นาสลายไปในอากาศ

หากมีผู้ใดผ่านภูเขาฝูถู ย่อมต้องเห็นทัศนียภาพอันแปลกประหลาดนี้ ยอดเขามีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งซึ่งเรือนยอดปกคลุมภูเขาทั้งลูกเอาไว้ ภายในเรือนยอดนั้นประหนึ่งอัญมณี แสงสีแดงวาบไหวเป็นระยะ ก่อให้เกิดระลอกคลื่น พืชพรรณบนภูเขาเดิมล้วนเป็นสีแดงเพลิง ทว่ามีเพียงต้นไม้ใหญ่นี้ที่เป็นสีเขียว ประหนึ่งแต้มสีเขียวท่ามกลางสีแดงนับหมื่น มีรสชาติแปลกตาไปอีกแบบ แต่บัดนี้แม้แต่จุดสีเขียวนั้นก็กลายเป็นสีแดงเพลิง ภูเขาทั้งลูกประหนึ่งกำลังลุกไหม้อยู่

ทว่าภูเขาฝูถูตั้งอยู่ห่างไกล รอบด้านล้วนเป็นเทือกเขานับหมื่นลี้ เนินดินเล็กๆ นี้ถึงแม้จะลุกไหม้จริงก็ไม่สามารถก่อให้เกิดภัยพิบัติอันใดได้ รอบภูเขาฝูถูล้วนเป็นทุรกันดาร มีพิษร้ายและหมอกพิษ ทั้งยังไม่มีสมุนไพรล้ำค่าหรือของวิเศษใดๆ แม้แต่ผู้บำเพ็ญเต๋ายังไม่มาอาศัยอยู่ นับประสาอะไรกับคนธรรมดา ดังนั้นทัศนียภาพอันแปลกประหลาดนี้จึงไม่มีใครมาพบเห็น ยิ่งไปกว่านั้นแสงสีแดงนี้เมื่อพ้นจากภูเขาฝูถูก็หายไปในอากาศ ไม่ได้พุ่งขึ้นสู่ท้องนภา จึงยิ่งไม่ดึงดูดความสนใจเลยแม้แต่น้อย ห่างออกไปหลายร้อยลี้ก็ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่าแล้ว