ตอนที่ 127 ตกหน้าผา

ตอนที่ 127 ตกหน้าผา

รอคอยไปอีกหนึ่งวัน ยามอรุณ ลั่วจิ่นอวี๋ยืนอยู่ริมค่ายทหาร ทอดสายตามองทิวเขาเหล่านั้นแต่ไกล หมอกยามเช้ายังไม่จางหาย โอบคลุมเค้าโครงเทือกเขาจนพร่ามัวเลือนราง คนที่ส่งออกไปกลับมารุ่นแล้วรุ่นเล่า ข่าวที่นำกลับมาล้วนเหมือนกัน นั่นคือไร้ร่องรอยของซื่อจื่อ มีชีวิตไม่เห็นคน ตายไม่เห็นศพ กระทั่งร่องรอยก็ยังไม่มี

เซี่ยหลานกระจายคนเหล่านั้นออกไปหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว ทั้งแปดทิศ ในรัศมี 5 สิบลี้ พลิกค้นขุนเขาและสายนทีรอบค่ายใหญ่ซินเฉิงจนทั่ว คำพูดที่กลับมารายงานล้วนไม่ต่างกัน มีร่องรอยการต่อสู้ ทว่าถูกจัดการไปแล้ว เห็นได้ชัดว่ามีคนไม่อยากให้พวกเขาหาพบ

ใกล้ถึงยามอู่ เหล่าเซี่ยเดินออกมาจากกระโจม ในมือถือจดหมายลับฉบับหนึ่งที่ส่งมาจากเมืองหลวง เป็นทางหออี่หงส่งต่อมา เขาเดินมาข้างกายลั่วจิ่นอวี๋ ไม่มีการทักทายปราศรัย ยื่นจดหมายส่งไปให้ “ข่าวจากเมืองหลวง ทางหออี่หงส่งมา เจ้าดูเองเถิด”

ลั่วจิ่นอวี๋คลี่แผ่นจดหมายออก อ่านตั้งแต่ต้นจนจบหนึ่งรอบ สีหน้าสงบนิ่งดังเดิม ครั้นอ่านจบก็พับจดหมายเก็บเข้าแขนเสื้อ เหล่าเซี่ยไม่รอนางถามก็เอ่ยปากขึ้นเอง น้ำเสียงยังคงเอื่อยเฉื่อยเช่นเดิม ทว่าความหมายในคำพูดกลับหนักหน่วงขึ้นทุกประโยค “ฮ่องเต้เฒ่ารอไม่ไหวแล้ว แดนเหนือเดิมทีก็เป็นคนสนิทของฮ่องเต้ เจ้ามาที่นี่สามวันไม่ขยับไปไหน ทางค่ายใหญ่ซินเฉิงส่งข่าวกลับเมืองหลวงไปนานแล้ว”