ตอนที่ 128 โจ๊กข้าวฟ่างต้มได้ไม่เลวทีเดียว

ตอนที่ 128 โจ๊กข้าวฟ่างต้มได้ไม่เลวทีเดียว

ลั่วจิ่นอวี๋ย่อกายลง อาศัยแสงสว่างอันริบหรี่ ตรวจดูเศษผ้าเหล่านั้นอย่างละเอียด เศษผ้าถูกฉีกออกมาจากเสื้อคลุม ริมผ้าไม่เรียบเสมอกัน มีรอยฉีกทึ้งอย่างเร่งรีบ คราบเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่ด้านบนแห้งสนิทแล้ว กลายเป็นสีน้ำตาลคล้ำ ทว่าขอบเขตของคราบเลือดไม่นับว่ากว้าง ไม่เหมือนอาการตกเลือดอย่างหนัก นางยังมองดูกระบอกน้ำนั้นอีกครั้ง กระบอกน้ำเป็นแบบมาตรฐานของกองทัพ ก้นกระบอกยังมีน้ำหลงเหลืออยู่สองสามหยด แสดงว่าเมื่อไม่นานมานี้ยังมีคนใช้อยู่ ถุงเสบียงแห้งแฟบลง ทว่ามิได้ว่างเปล่า ข้างในยังเหลือเสบียงแห้งอยู่ไม่กี่ก้อน เป็นรอยหักบิด้วยมือ เพื่อให้กลืนได้ง่าย

นางหลับตาลง เซี่ยเยี่ยนชิงเคยได้รับบาดเจ็บ เคยพันแผล เคยดื่มน้ำ และเคยกินอาหาร เขาไม่ได้ถูกจับตัวไป แต่เป็นฝ่ายจากไปเอง ทว่าคนบาดเจ็บสาหัสผู้หนึ่ง จะเดินไปได้ไกลสักเท่าใดกัน

“ชายาซื่อจื่อ!” ด้านนอกมีเสียงร้องเรียกแผ่วเบาดังแว่วมา น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นที่สะกดไว้ไม่อยู่ “ทางนี้มีทางเดินสายหนึ่งขอรับ!”

ลั่วจิ่นอวี๋ลืมตาขึ้นโดยพลัน นางค้อมเอวมุดออกจากถ้ำ เซี่ยหลานยืนอยู่ตรงริมลานราบ แหวกกองหินผาที่ถูกเถาวัลย์และวัชพืชบดบัง เผยให้เห็นรอยแยกแคบ ๆ สายหนึ่ง รอยแยกนั้นพอกลั้นใจให้คนเบียดตัวผ่านไปได้เพียงคนเดียว ข้างในมืดมิดเป็นหลุมดำ ไม่รู้ว่าทอดตัวไปสู่ที่ใด