ตอนที่ 112 สิ้นหวังในตัวฮ่องเต้อย่างสิ้นเชิง

ตอนที่ 112 สิ้นหวังในตัวฮ่องเต้อย่างสิ้นเชิง

พระประสงค์ของไทเฮาที่ทรงเรียกเข้าเฝ้า ถูกส่งมาถึงในยามอรุณของวันรุ่งขึ้น เวลานั้นลั่วจิ่นอวี๋กำลังฝึกกระบี่อยู่ที่สนามฝึกยุทธ์ สวมชุดทะมัดทะแมง ผุดเหงื่อบาง ๆ บนหน้าผาก ชิงไต้ซอยเท้าวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พลางร้องตะโกน “คุณหนู คนจากในวังมาเจ้าค่ะ” นางจึงเก็บกระบี่ รับผ้าเช็ดหน้ามาซับใบหน้า แล้วเดินไปยังห้องโถงกลางอย่างไม่ช้าไม่เร็ว ผู้ถ่ายทอดพระประสงค์เป็นขันทีหน้าตาไม่คุ้นเคย ไม่ใช่คนข้างกายไทเฮา แต่เป็นขันทีน้อยวัยยี่สิบต้น ๆ หน้าตาหมดจดสะอ้านสะอ้าน พูดจาสุภาพนอบน้อมยิ่ง ถ่ายทอดพระบัญชาด้วยวาจาของไทเฮา และยังสำทับปิดท้ายอีกหนึ่งประโยคว่า “ไทเฮาตรัสว่า ขอให้ชายาซื่อจื่อนำกระบี่ประจำกายของท่านอ๋องผู้เฒ่าเข้าวังด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

ชิงไต้ชะงักงันไปครู่หนึ่ง นำกระบี่ประจำกายเข้าวังหรือ ขณะที่นางกำลังจะเอ่ยถามสิ่งใด ลั่วจิ่นอวี๋ก็ยัดผ้าเช็ดหน้าใส่มือนางแล้วเอ่ยว่า “เตรียมม้า” ขันทีผู้นั้นก็ตะลึงงันไปครู่หนึ่งเช่นกัน เตรียมม้า มิใช่เตรียมรถม้าหรือ

ลั่วจิ่นอวี๋หันกลับไปมองเขาแวบหนึ่ง แย้มยิ้มบาง ๆ “ขี่ม้าเร็วกว่า” ขันทีผู้นั้นอ้าปากค้าง สุดท้ายก็มิได้กล่าวสิ่งใดออกมา