ตอนที่ 109 ฮ่องเต้ช่างเปี่ยมเมตตาธรรม

ตอนที่ 109 ฮ่องเต้ช่างเปี่ยมเมตตาธรรม

กลิ่นอายควันหลงแห่งการขอพรยังมิทันจางหาย ชั่วยามของการเข้าเฝ้าว่าราชการในวันที่สองก็มาถึง

ท้องฟ้ายังมิทันสว่าง นอกประตูตำหนักก็เต็มไปด้วยเกี้ยวที่จอดเรียงราย เหล่าขุนนางราชสำนักมุดตัวออกมาจากเกี้ยวของตนเอง รวมกลุ่มกันสามคนห้าคน กระซิบกระซาบสนทนาบางอย่าง ลมสารทพัดลอดผ่านช่องว่างของกำแพงตำหนักเข้ามา นำพาความหนาวเย็นมาด้วย พัดจนปลายแขนเสื้อของผู้คนสะบัดพลิ้ว ขุนนางเฒ่าที่มีอายุหลายคนต่างหดคอ ดึงคอเสื้อเข้าหากัน บ่นพึมพำเรื่องลมฟ้าอากาศเสียงแผ่วเบา ทว่าสายตากลับเหลือบมองไปยังทิศทางของรองเสนาบดีกรมกลาโหมโดยพร้อมเพรียงกัน รองเสนาบดีกรมกลาโหมยืนอยู่ใต้ขั้นบันไดหินอ่อนขาว สองมือประคองแผ่นป้ายเข้าเฝ้า สีหน้าสงบนิ่งเป็นปกติ มองไม่ออกถึงความผิดแปลกใด ๆ ข้างกายเขามีคนล้อมรอบอยู่สองสามคน เสียงพูดคุยถูกกดให้ต่ำยิ่ง นาน ๆ ครั้งจะมีคนเงยหน้ากวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว

เสียงแหลมสูงของขันทีดังแว่วออกมาจากด้านในประตู ลากเสียงยาวจนสั่นสะท้านท่ามกลางแสงรุ่งอรุณ “เปิด——การประชุมราชสำนัก——” ประตูตำหนักค่อย ๆ เปิดออก เหล่าขุนนางราชสำนักจัดแต่งเสื้อผ้าหมวกให้เรียบร้อย แล้วเดินเรียงแถวทยอยเข้าไป

ภายในโถงใหญ่ ฮ่องเต้เซียวเช่อประทับนั่งสง่างามอยู่บนบัลลังก์มังกร ฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองสว่างส่องประกายเย็นเยียบใต้แสงเทียน สายพระเนตรของพระองค์กวาดมองไปทั่วโถง แล้วทอดลงบนร่างของเหล่าเสนาบดีโดยไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก